webzwerver

wandering through the world (wide web)

Entries for month: July 2018

De impact van een 6 uursloop.

» »

Kan enorm zijn. De voorbereidingen, het er na toeleven. De dag zelf. Maar juist ook het gevoel achteraf.

En toch heb ik het naar m'n zin :-)

Het behaalde resultaat wordt gemeten aan de eigen verwachtingen maar ook aan andermans resultaten. Of niet. Je zou het niet moeten doen. Uberhaupt het meten van je resultaten. Gewoon genieten van het feit dat je kan lopen. Die ervaring zou de boventoon moeten voeren en deze  zou puur moeten blijven zonder binnendringende gedachten over doelstellingen en resultaten.

Toch waren het de gedachtes over het resultaat die de boventoon voerden totdat een comment op Strava verder doordrong. "Mooie afstand doe ik je niet meer na" van Remco. En verdomd hij heeft gelijk. Waarom die teleurstelling uiten over hetgeen je niet hebt behaald ... waarom het streven naar meer ... waarom het niet kunnen genieten van de loop op zich.

Was het niet zo dat ik niet heb genoten tijdens het lopen? Jazeker het liep super, mijn gedachtes dwaalden weg en gedurende meerdere uren liep ik lekker met t hoofd in de wolken. Dat ik dat later moest bekopen omdat ik me niet aan enig drink- en eetschema hield is een mooie les. Maar ook dat is genieten. Je bent zelf verantwoordelijk om vooruit te komen. Niets meer niets minder.

Omstandigheden zijn voor iedereen gelijk. De zon, de wind, de ondergrond. En toch omdat je elkaar continue op zo'n parcours tegenkomt is de strijd met de ander net zo aanwezig als die met jezelf. Doordat je elkaar ziet, doordat je geconfronteerd wordt met andermans kwaliteiten wordt je je bewuster van je eigen (gebrek aan) strategie. Hard maar waar. Maar ook mooi.

Want achteraf voel je de pijn niet meer. Achteraf verdwijnen de belemmerende gedachtes. Achteraf vraag je je af waarom je 3x van Luna's hebt gewisseld (gewoon omdat het kon... ). Achteraf denk je na over je eigen loop. Achteraf speur je heel FB af op comments en zienswijzes. Achteraf droom je over de loop en worden herinneringen magisch en achteraf ... weet je wat er beter kan ... en wat je hebt geleerd.

Zo heb je 6 uur lang je alleen maar zorgen hoeven te maken over hoe je de ene voet voor de andere krijgt met als resultaat een pure confrontatie met jezelf.

Ultrafestival - De andere zes uur van Deventer | 07.07.2018

» »

Onlangs lid geworden van een loopclubje. Eigenlijk lid geworden van twee loopclubjes, de Mikkeler Running Club (combinatie goed bier en lopen is alleen maar goed), en het clubje MarathonPlus waar dit blogje wat meer mee te maken heeft. MarathonPlus is gericht op alles wat minimaal de marathonafstand heeft. 

Het lopen van bij een club heeft, naar ik vooralsnog aanneem verschillende voordelen waaronder de organisatie van 'eigen' wedstrijden. Zo werd er op zaterdag / zondag het ultrafestival bestaande uit een 6-uurs, 12-uurs en een 24-uursloop georganiseerd. Doel bij elke variant is om zoveel mogelijk kilometers te draaien binnen de gestelde tijd.

Als nieuw lid van MarathonPlus voelde het als een morele plicht om hieraan mee te doen, daarnaast stond een 6-uursloop al een tijdje op mijn wishlist dus het nieuwe lidmaatschap was een bijzonder goed uitkomend excuus om af te reizen naar Deventer.

De start

Voorafgaande aan de loop kregen we meerder berichten over een langzamer groter worden groep aan deelnemers met veel bekende namen uit de (ultra)loopwereld. Bijzonder om daar een keer bij in de baan te gaan lopen. Met de warmte in het vooruitzicht had ik me voorgenomen om behoudend van start te gaan en goed op het drinken te letten.

Een loop die start om 14:00 moest me goed liggen had ik me voorgenomen. In ieder geval niet om 05:00 ergens verplicht heenreizen. Nee deze keer nog voldoende tijd om het zaterdagritueel van boodschappen/schoonmaken etc... rond te breien. 

Om 11:45 klom ik in de auto met al m'n spullen op weg naar de wielerbaan in Deventer. Daar aangekomen kom ik als eerste vrijwel direct Endy tegen die met een gevoel van ik ga lekker veel kilometers draaien in 24 uur  rondliep. Een iets andere denklijn als die bij mij de overhand had, namelijk hoe ik de zes uur vol zou maken met als einddoel om me te richten op de afstand van 60 kilometer.

Na mijn tas langs de baan te hebben gedeponeerd kwam Albert op me aflopen die me herkende aan mijn sandalen.. Was gezellig om elkaar voor het eerst zo te ontmoeten ipv elkaar virtueel te treffen via Strava. Al snel was het daarna tijd om naar de start te gaan. De 6-uur en de 24-uur gingen tegelijkertijd van start. De 12-uur was om 21:00 ingepland.

In de eerste paar ronden liep het niet erg super. De hartslag bleef onveranderd hoog,  de zon scheen behoorlijk fel maar het belangrijkste was wel dat ik me niet erg goed kon ontspannen. Na een tijdje? haakte Christiaan die even kwam kijken bij het festival aan voor een rondje. Even kletsen en daarna weer door. Na zo'n 25 kilometer lukt het eindelijk om wat minder gespannen te lopen. Wellicht kwam dat ook wel door de wissel van sandalen, even wat rust genomen. De mono die toch net iets minder geluid maakte dan de Venado of gewoon simpelweg door het lichaam even wat rust te gunnen.

Gemiddeld deed ik elke keer zo'n uur over 10 kilometer. Vooraf had ik me voorgenomen dit zo'n drie/vier uur vol te houden en daarna proberen te versnellen. Dat plan viel wat in duigen omdat ik me daar niet goed genoeg voor voelde. Ik had me toen eigenlijk al moeten beseffen dat mijn energieniveau wat laag was.  

Het idee van racen, prooi en jager tegelijkertijd te zijn hield me lang bezig. Al in het begin werd ik een aantal keer ingehaald door enkele snelle lopers, waaronder Endy die bezig was met een goede start van zijn 24uur. Andere 24 uurslopers kozen voor een behoudendere aanpak waardoor ik me steeds weer kon richten op iemand anders om te kijken of ik hem/haar kon inhalen. 

Ik was met veel dingen bezig. Maar 1 ding had ik toch uit het oog verloren, namelijk voldoende eten. De lunch bestond uit 1 mini-kwarkbol, tussendoor niet veel gegeten en dat begon ik meer en meer te merken. Na 5 uur kwam eerst mijn maag via krampen in opstand, daarna steken in zij en op andere plekken. Dit zorgde ervoor dat ik het lopen regelmatig moest afwisselen met wandelen. Achteraf kan ik het energiegebrek goed verklaren, tijdens de loop was ik niet in staat om een goede analyse te maken van wat de oorzaak zou kunnen zijn. 

Na 43 rondjes (en in totaal officieel 55.685 km) vond ik het voldoende, nog iets van 2 minuten gewacht op het eindsignaal en mijn eerste 6-uur zit er op. Het rondjes lopen waar ik op voorhand erg tegen op zag was me enorm meegevallen. De verzorging was super, leuk ook om tussendoor de tijdwaarneming te kunnen volgen. Het is mooi om continue alle andere lopers te kunnen zien. Zo'n 6-uursloop heeft wel iets :).