webzwerver

wandering through the world (wide web)

Entries for month: April 2019

60 van Texel 2019 - De Loop

» »

Zaterdagavond verzamel ik de spullen die ik nodig denk te hebben. Qua weer was het somber en fris. Dus daarvoor leg ik kleding klaar. Enthousiaste berichten over het weer negeer ik. Ik ben liever iets te warm gekleed dan te koud. Na bestudering van mijn sandalen neem ik ook voor de zekerheid een reservepaar mee. Het zal me niet gebeuren dat dit ietwat versleten paar het gaat begeven.
Inmiddels volgens vast recept snij ik de suikerwafels in stukjes, vul een plastic flesje met water en gooi tevens een liter in de drinkzak voor op mijn rug. Al met al best wel weer een zware rugzak geworden. Maar ik vind het wel fijn om alles bij de hand te hebben.

Zondagochtend check ik de 120km deelnemers op de legendstracking. Mooi om de voortgang te zien van veel bekende namen. Het weer valt direct al mee. De zon is duidelijk zichtbaar en de wolken zijn grotendeels verdwenen. Ik blijf bij mijn kledingkeuze om goed te kunnen anticiperen op de wind. Windkracht 4 was, volgens het laatste weerbericht wat ik had gecontroleerd, beloofd. Volgens een Texels restauranteigenaar heet dat op Texel windstil. Goed ... windstil weer met een zonnetje. Dat beloofd een mooie dag te worden.

Ik spot bij de start verschillende bekenden maar ben al in mijn eigen zone en geef er de voorkeur aan om rustig te wachten tot we weg mogen. Om stipt 10:35 gaat het los. Als iedereen een beetje zijn / haar tempo heeft gevonden komen we de eerste 120km lopers tegen. Bijzonder om te zien. Op het eerste stuk strand merk ik direct dat we de wind niet vol tegen hebben zoals ik had verwacht. Waar het twee jaar geleden best handig was om in een groep te lopen was dat nu zeker niet nodig. Dat was goed te merken aan het beeld voor me. Overal liepen lopers in hun eentje de beste route uitkiezend breed verspreid over het zand.

Al snel begon mijn achillespees te protesteren waardoor ik blij was om na zo'n 13.5 km van het strand af te mogen. Even een andere ondergrond moest wat verlichting brengen. Het stuk over het knobbelpad naar de randweg is altijd een klein feestje om te lopen. Hier stond net als in 2017 een grote groep supporters die alles en iedereen toejuichden. Mooi om te lopen! Daarna doken we weer de rust in om na zo'n 18 km weer het strand op te gaan. Het strand lag er mooi bij met uitzondering van enkele stukken. In de buurt van paal 19 stonden mijn vrouw en dochter. Gaaf om ze zo eens tijdens een loop te zien.

Bij km 25 draaiden we een voet/fietspad op. Twee jaar gelden werden we op dat stuk getrakteerd op hagel en ijskoude regen. Nu begon de zon in kracht toe te nemen. Het enige wat ik dacht was 'nog maar 35 km laten we proberen om te gaan racen'. De pijn van de achilles was ondertussen verdwenen. Gewoon kijken hoe het zou gaan als ik t tempo wat op zou voeren. En zo vloog ik langs alle bekende punten van vorige keer, daar waar ik vorige keer voor het eerst echt pijn begon te krijgen. Daar waar het niet meer ging en daar waar ik op moest geven. Zo ging het niet vandaag. Ik voelde me goed en sterk en kon lekker doorlopen.

Voorbij De cocksdorp besefte ik me dat ik op nieuw gebied liep. Een vreemde gewaarwording. Want het begon meteen wat minder te lopen. De maag begon op te spelen. De suikerwafel viel wat minder lekker naar binnen en ik merkte dat ik erg verkrampt liep. Met name in de schouders. Deze waren totaal niet ontspannen. Door het tempo iets naar beneden bij te stellen  probeerde ik de inspanning van het lichaam te verminderen. Daarbij ging de focus op het ontspannen proberen te lopen. Dit had vrijwel direct een positief resultaat. De maag knapte op en ik kon weer verder. Daarbij verloor ik de aandacht op het ontspannen lopen en kwam de maag weer in opstand. Nu wist ik wat ik moest doen en zo ging het in een golfbeweging verder.

Op km 50 voor het eerst bij een post stilgestaan om een spons te pakken. Het was ondertussen al behoorlijk warm geworden. Het lopen in de beschutting van de dijken in de zon had duidelijk zijn uitwerking. Ook op deze stukken heel bewust wat rustiger gaan lopen. Ik hou niet zo van in de warmte lopen en had de eemmeerloop van 2018 nog vers in mijn gedachten. Zo passeerde ik nog enkele lopers die mij later ook weer inhaalden etc...

Het laatste stuk werd toch nog erg lastig. Daar waar ik voorheen nauwelijks me druk had gemaakt over het nog te lopen aantal kilometers deden de borden me elke keer keihard confronteren met het stuk(je) wat nog gelopen moest worden.

Ik snapte al helemaal niet waar Den Burg lag omdat ik daar geen zicht op had. Liep me er al over op te winden dat het toch niet waar zou zijn als het toch nog verder lag dan wat de borden aangaven. Toen ik uiteindelijk met nog 500m te gaan rechts af mocht kwamen de finish banieren in zicht.

Ik wist nu zeker dat ik t zou halen en ging hierdoor spontaan wandelen. Al snel wist ik me te herpakken en liep de laatste paar 100m. Uiteindelijk is mijn finishtijd 5:29:51. Erg gaaf want mijn doel was rond de 5:30:00.

De 60 van Texel.. Al twee jaar lang ligt er een shirt in mijn kast wat ik niet draag. Nu eindelijk heb ik het verdiend om dit 60vantexel shirt wel te mogen dragen. Ik ben blij.

60 van Texel 2019 - De aanloop

» »

Herstellen van een uit de hand gelopen herstelweek. Dat was het devies voor de week voorafgaande aan Texel. Kleine rondjes, niet te snel, om de hamstring, de kuiten en de achillespees rust te gunnen. Donderdag begint het gelukkig al weer beter te voelen. Een kleine test op een segment langs de singel in Woerden. Op snelheid voel ik toch nog de kuit / achilles iets trekken. Toch geeft me dit segment vertrouwen. Voor het eerst kijk ik dan ook vooruit en bemerk dat ik nog geen mail heb gekregen van de organisatie met de laatste details.

Twijfel slaat direct toe, ik heb me toch ingeschreven? Snel naar de website om te kijken of er een deelnemerslijst is gepubliceerd. Gelukkig is dat zo en ik vind mijn naam op de lijst van de 60km lopers. Een snelle blik op de 120km lijst leert me dat er vele bekenden meelopen. Een lichte steek van verlangen en een klein beetje jaloezie gaat door me heen. Ik sta daar nog niet tussen. Ik ben nog niet zo ver. De kracht van de ultraloper ligt in zijn geduld en geduld moet ik nog even hebben. Zeker twee jaar voordat ik me misschien tot deze groep kan rekenen.

Vrijdagochtend bestudeer ik het parcours, een voorbeschouwing in de Texelse Courant en de legendstrackinglijst, die voor het eerst aanwezig is op deze wedstrijd. Ik bespeur bij mezelf voor het eerst een soort van zenuwen. Zenuwen om deze wedstrijd te lopen. Enerzijds heb ik zin om te gaan racen. Het plan op te pakken wat vorige week in mijn hoofd is geslopen. Het spreekwoord "Wat in z'n kop zit gaat er niet snel uit" snap ik ineens volledig. Een hongerig gevoel ontwaakt met aan de andere kant altijd weer het nuchtere "Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat". Nog twee dagen met twee testloopjes ... ik kijk er naar uit :).

Lopen week 13 - 2019

» »

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Zeker als dat hoekje overmoeidigheid heet. Overmoeidigheid is een mengsel van twee componenten: vermoeidheid en overmoed. En overmoed komt voor den val. Gelukkig nam ik dat niet al te letterlijk deze week maar onder invloed van een overvloed aan aangemaakte endorfines tijdens de Sjravele leek het me heel natuurlijk en logisch om de lat voor Texel maar even wat hoger te leggen.

Om tot een dergelijke hoogte te komen moest er natuurlijk wel even wat getraind worden. En op dinsdag begon het gedonder al met een Wissel Tempo loop gevolgd door een rondje Keizersgracht (op snelheid) op woensdag en als top op de kroon een tempoloop van Breukelen naar Woerden via Vianen.

Super om te lopen, super om het gevoel te hebben dat je vliegt. Echter op vrijdag liep het 'ineens' een stuk minder. Gelukkig heb ik een enorme gave om dit soort signalen te negeren zodat er voor zaterdag een loopje van 16km met twee tempo's op het programma stond als miniatuurblauwdruk voor Texel.

Alle pijntjes bleken toen niet zomaar weg te gaan. De eerst helft (tempo1) ging nog redelijk maar in de tweede helft(tempo2, wat hoger dan tempo1 moet liggen) liep het voor geen meter. Wat gepruts met nieuwe, nog verder af te stellen, sandalen. Dan weer een stuk te zacht. Dan weer een stuk veels te hard. En achteraf ging de pijn niet weg.

's Avonds besef ik me pas dat de gevraagde intensiteit misschien wat vroeg is na een Sjravele waarvan ik ook behoorlijke spierpijn had overgehouden. Weer een keer in de val getrapt die "te snel, te veel" heet. De vermoeidheid van de Sjravele kan mijn lichaam nog niet volledig verwerkt hebben en dan wel enkele dagen er na m'n tweede tijd op de halve marathon lopen. Hoezoe overmoedig?

Zondag, de dag dat ik voor het eerst 21 jaar geleden vader ben geworden, na een verjaardagsfeest een klein rondje gelopen. De combinatie van verjaardag, bier, vermoeidheid en de loopjes van de week lieten zich goed gelden. Maar ja je doet mee aan EDH of niet.

Weer een goede les voor volgende keer. Eerst het lichaam rust gunnen, daarna verder met opbouwen. Nu veel koelen, rekken, stretchen, trigger point bal massage en heule rustige loopjes zodat ik wel enigzins normaal aan Texel kan beginnen.