Webzwerver

Webzwerver https://www.webzwerver.com/ wandering through the world (wide web) nl-nl Mon, 02 Feb 2026 05:51:04 +0100 <![CDATA[Pierewaaijtrail]]> https://www.webzwerver.com/2026/02/Pierewaaijtrail.html Sun, 01 Feb 2026 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2026/02/Pierewaaijtrail.html Terugdenkend aan de DCURBN moet er eigenlijk traditiegetrouw in januari langs de zee worden gelopen. En dat natuurlijk wel in de nacht. Gelukkig neemt de organisatie van de Pierewaaijtrail voor 2026 wel het initiatief voor dit type event. Er valt deze keer te kiezen uit twee smaken, die van 70 en 100km lang. Bij inschrijving was er geen twijfel - 70km is genoeg voor dit moment. Het mag wel even ontspannen blijven. Om op tijd te zijn bij de start vertrek ik om 19:30 met de trein richting Hoek van Holland. Vanaf Rotterdam Alexander mag ik met de metro. Via een kleine 30 tussenstops kom ik aan op Hoek van Holland. Ik dacht een metro voor mezelf te hebben. Er stappen echter nog vier wazige figuren uit met racepacks, tights en aanverwante loopbenodigdheden voor een reisje langs de zee. Bij binnenkomst ontmoet ik direct Johan en Peter. Verder erg weinig bekenden. Dit heeft mogelijk te maken met de hoho100 die ook dit weekend wordt gehouden. Nadat de briefingsmail is voorgelezen vertrekken we om 22:00 uur. Ik voel me goed en ga voortvarend van start. Het zand ligt er mooi bij, de wind waait zacht vanuit het oosten. Het belooft een mooie nacht te worden. Ik loop van meet af aan solo. Dit weet ik vol te houden tot het einde. Ik vind het niet erg. Genoeg om over na te denken. Het donkere strand biedt ook voldoende afleiding. Vrijwel iedereen loopt met hoofdlamp op. Ik kies ervoor om dat niet te doen. De maansikkel geeft net voldoende licht. Tot en met km 32 gaat het allemaal eigenlijk vanzelf. Daarna komt een post in Katwijk waarna ik even wat wandel. Op de één of ander manier ben ik uit mijn ritme. Het lopen gaat moeizamer, ik ben meer aan het strijden om het eerdere tempo een beetje vol te houden. Bij 47km gaan we voor het eerst echt de duinen in. Ik zet m'n hoofdlamp aan. Na enkele minuten knippert hij. Het teken dat de batterijen niet meer lang mee zullen gaan. Ik zet de hoofdlamp uit en probeer over de duinpaadjes zonder licht te navigeren. Dat is niet zo succesvol. Na wag aangeklooid te hebben zet ik de lamp weer aan - maar het licht is niet bijzonder sterk. Omdat het een leuk loopje moet blijven laat ik enige tempodoelstelling direct los. Accepteren dat je even niet zo snel vooruitkomt - en wachten op een goede plek om de batterijen te vervangen. Door de koude vingers lukte het niet om in het donker alles uit mijn rugzakje te halen. Ondertussen wordt ik elke duintop op gestuurd die in de weide omtrek te vinden is. Het lampje geeft wel wat licht maar maakt het navigeren wat lastig. Als ik twijfel over de route loop ik in eerste instantie maar een duintop op - dit is niet altijd de goede beslissing. Zo loop ik vlak langs het strand over een duinpad verder en verder. Na een kort stukje strand mogen we om Zandvoort heen lopen. Bij een tankstation is een post. Ik heb het koud door het vele wandelen over de duinpaden en verkeerd lopen. Bij deze post vergeet ik om de een of andere reden om mijn batterijen te vervangen. Na een kort stop hobbel ik verder. Ik ben in de tussentijd bijgehaald door vier a vijf mensen. Nog geen 500 meter verder en ik zie echt niets meer met m'n lamp. Ik besluit om aan te haken bij twee lopers/wandelaars die baden in het licht. Ze wandelen met stokken en hierdoor op een tempo wat ik wandelend niet bij kan houden en dribbelend vrij soepel. Omdat we langs een bedrijf lopen met veel ledverlichting krijgen mijn ogen teveel tegenlicht waardoor ik het pad niet meer zie. Ik moet de anderen laten gaan en vervolg mijn eigen pad. Gelukkig kom ik een straatlantaarn tegen waarmee ik voldoende licht heb om mijn batterijen te vervangen. Dit duurt best lang waardoor ik genoodzaakt ben om m'n jasje aan te trekken. Eerst de spieren weer opwarmen door flink door te wandelen, vervolgens gaan dribbelen en daarna lopen is het idee. Het energielevel is ondertussen niet meer wat het is geweest. Na Zandvoort mogen we gelukkig weer het strand op. Even... Tot mijn ongeloof mag/moet ik weer het strand af. Gelukkig deze keer niet door de duinen - maar een klinkerweg wacht me op. Ik zie lopers tegemoet komen. Dit moeten de eerste 100km lopers zijn. Ik moedig ze aan. Vervolgens komen er meer en meer lampjes me tegemoet. Ze lopen ook een mooi tempo - het blijken 50km lopers te zijn... De dag is dus echt alweer begonnen. Met nog 5km te gaan ga ik weer het strand op. Ik voel me weer wat beter en wil weer 'echt' gaan lopen. De strandpret duurde echter niet lang. Weer de duinen in. Nu ging ik wel serieus in gesprek met de race-director... in mijn hoofd. Na flink wat gemopper kwam ik toch uiteindelijk aan in de Beach inn. Net binnen de 10 uur. In de Beach Inn was het een drukte van belang. Veel 25 en 15km lopers. De hoeveelheid mensen en stemmen was even wennen na een nacht alleen hobbelen over het strand. Een broodje en een kop soep brachten me weer tot leven. Al snel kwamen eerst Peter en daarna Johan ook aan. Het werd daardoor erg gezellig. Pierewaaijtrail... een mooie loop. <![CDATA[Ingraven]]> https://www.webzwerver.com/2026/01/ingraven.html Thu, 08 Jan 2026 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2026/01/ingraven.html En ineens klapt alles in. Ineens de motivatie niet kunnen vinden om naar buiten te gaan. Het 'echt' niet zien zitten om die paar meter te lopen in hardloopkleding naar de buitendeur toe. Ik weet dat het 'daar' aan 'de andere kant' van de deur anders is. Ik krijg het niet voor elkaar om die stap te zetten. Dat creëert een lamlendig gevoel. Een dermate lamlendig gevoel dat dit zomaar een aantal dagen aanhoudt. Ik begraaf me vervolgens in schermwerk. Ik begraaf me diep. Maak meer uren dan gezond is achter een scherm. Een vlucht om de confrontatie niet aan te gaan. Talloze redenen dwalen rond in het hoofd. Het lijkt me zo ontzettend niet fijn om door de sneeuw heen te ploeteren. Ik sluit mezelf op. Gisterenavond ter voorbereiding de auto sneeuwvrij maken. Code oranje is over - dus geen reden om te blijven thuiswerken. Omdat de kou zo lekker aanvoelt wat extra meters opgeruimd met de sneeuwschep. De temperatuur is boven nul. De sneeuw blijft wat kleven waardoor de sneeuwschep vol beladen is. Zwaar werk. Ik sta stil om even bij te komen. Laat de regenachtige sneeuw of sneeuwachtige regen op me neerkomen en geniet. De kou prikkelt. De onuitgesproken vragen over het waarom gaan door mijn hoofd als ik ga slapen. Misschien vandaag maar weer eens gaan lopen. <![CDATA[Roegwoldrun]]> https://www.webzwerver.com/2026/01/Roegwoldrun.html Sun, 04 Jan 2026 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2026/01/Roegwoldrun.html Om 06:00 zijn de ruiten sneeuw en ijsvrij gemaakt. Tijd voor vertrek naar het hoge Noorden. Bewapend met een dubbele koffie en enkele boterhammen ga ik op pad. Door de eerder gevallen sneeuw is het nog even afwachten hoe de situatie op de weg is. Die lijkt onderweg mee te vallen. Echt doorrijden kan niet of lijkt in ieder geval onverstandig. <img src="/assets/images/2026/01/Roegwold1.jpg" alt="Roegwoldrun 1" /> Net op tijd kom ik iets voor negenen aan. Ik wordt welkom geheten door Stoffer, Nico en twee ezeltjes van de zorgboerderij waar ons startpunt is. Het uitzicht is nu al mooi. Besneeuwde vergezichten beloven dat het een goede dag gaat worden. Via de yellow gate loop ik naar binnen waar Lút mij als aanwezig aanvinkt. Direct een weerzien met vele bekenden. Mooi om dit weer eens mee te maken. De laatste lange loop was eind september vorig jaar. Veel te lang geleden. Daarom nu best benieuwd hoe het me vandaag zou gaan vergaan. Door de omstandigheden op de weg en de kans om iedereen gelijk weg te laten gaan starten we een kwartier later. Erg prettig om toch nog even een bak koffie te doen. Bij het aanzicht van de hoeveelheid sneeuw toch maar besloten om schoenen aan te trekken in plaats van de Luna's in de hoop dat deze iets bescherming bieden tegen bevroren tenen. De tenen waren wel blij met deze beslissing. Grip was echter niet inbegrepen bij dit paar schoenen. Met een olifantenhobbel ging ik dus op pad over de besneeuwde velden en paden. <img src="/assets/images/2026/01/Roegwold2.jpg" alt="Roegwoldrun 2" /> Het doel voor vandaag was gaan en genieten. Tijd of snelheid waren van ondergeschikt belang. Deze doelstelling viel mooi samen met de route en de besneeuwde velden. Om het Schildmeer langs Denemarken en door 't Roegwold was het mooi lopen. Het werd echter wel merkbaar dat ik al een tijdje niet meer zo lang onderweg was geweest. Na 30km daalde het energieniveau en kreeg ik het ook wat fris. Door de focus op t lopen te leggen en een verzorgingspost op 37km ging dat ook weer beter. <img src="/assets/images/2026/01/Roegwold3.jpg" alt="Roegwoldrun 3" /> Vrijwel de gehele tijd met Lút gelopen. Mooi om weer bij te praten. In de laatste paar kilometer vormen we bijna weer een groepje met een aantal andere bekenden. En toch gaat iedereen weer zijn eigen weg. Foto's maken - uitkijken om niet met de finish in zicht alsnog onderuit te gaan - komen de ezeltjes van de zorgboerderij weer in beeld. <img src="/assets/images/2026/01/Roegwold4.jpg" alt="Roegwoldrun 4" /> In totaal iets meer dan 51km gelopen in iets minder dan zes uur. De totale reistijd is gelukkig net iets minder dan de looptijd. Om 19:00 ben ik weer thuis. De benen wat stram als ik uit de auto stap en ik denk oh ja... zo voelde dat altijd. Mooi. <![CDATA[Boek - Chasing Mastery]]> https://www.webzwerver.com/2025/11/Boek - Chasing Mastery.html Thu, 13 Nov 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/11/Boek - Chasing Mastery.html Falen is een keuze. Het is de eerste aantekening die ik maak van het boek van Matt Fitzgerald. Hij nuanceert het daarna enigzins. De keuze is alleen van toepassing bij duursporten. Hij nuanceert het nog iets verder door toe te voegen dat dit bijna altijd het geval is. Het boek is opgebouwd in 25 hoofdstukken en geeft eenzelfde aantal 'lessen'. Het zet mij aan het denken over mijn rol en daarmee mijn verantwoordelijkheden in relatie tot mijn coach. Het behandelt stap voor stap punten als motivatie, je omgeving, de angst voor pijn en het verschil tussen kennis en nieuwsgierigheid. Tevens benoemt het een belangrijke valkuil waarin atleten trappen door beter, lees sneller, te willen zijn dan de voorgeschreven opdracht in het trainingsschema. Oei betrapt... Ik heb altijd de smoes dat het zo lekker liep, of dat mijn gedachten afdwalen. Ook dat wordt gepareerd in het boek. Alle details moeten kloppen. Door een training 'exact' uit te voeren leer je ook om jezelf beter te reguleren. Iets wat altijd en overal van pas kan komen. Elk hoofdstuk wordt afgesloten met een aantal praktische tips. Wat dat betreft is het een handig naslagwerk als je bepaalde elementen van het lopen en trainen in je streven naar het ultieme loopmeesterschap wilt verbeteren. Prettig leesbaar boek met praktische tips waar je direct mee aan de slag kan. <![CDATA[Boek - The endurance artist]]> https://www.webzwerver.com/2025/10/Boek - The endurance artist.html Tue, 28 Oct 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/10/Boek - The endurance artist.html Jared Beasley heeft het voor elkaar gekregen om Gary Cantrell aka Lazarus Lake aka Laz een inkijkje te laten geven in zijn persoonlijke leven, denkwijze en levensloop. Dit door veel verhalen, posts en verslagen te bestuderen en gesprekken aan te gaan met Gary en zijn omgeving. Aan de hand van twee bedenksels van Laz, The Barkley Marathon en Big’s Backyard Ultra, wordt de lezer meegenomen. Bepaalde passages lees ik ademloos uit. Er is geen beter drama dan de realiteit van een ultra. Uiteindelijk gaat het niet over lopen maar meer over wilskracht en 'verder gaan wanneer het niet meer wil'. Datgene wat Laz bij iedere deelnemer aan zijn bedenksels lijkt te uit te vragen en dat wat elke deelnemer voor zichzelf mag vaststellen. 'Out There' is waar magie zich voltrekt. Link:: <a href="https://athenaeumscheltema.nl/a/jared-beasley/the-endurance-artist/9798990795839">The endurance artist bij scheltema</a> <![CDATA[Boek - If Anyone Builds It, Everybody Dies]]> https://www.webzwerver.com/2025/10/Boek - If Anyone Builds It, Everybody Dies.html Mon, 20 Oct 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/10/Boek - If Anyone Builds It, Everybody Dies.html If Anyone Builds It, Everybody Dies is geschreven door Eliezer Yudkowsky en Nate Soares, beiden werkzaam bij het Machine Intelligence Research Institute (MIRI). Dit instituut richtte zich aanvankelijk op de versnelling van AI-ontwikkeling, maar verschoof later de focus naar de risico’s en gevaren die kunstmatige intelligentie met zich meebrengt. Het boek legt in begrijpelijke taal uit waarom mensen op specifieke taken het afleggen tegenover computers. Zodra een AI evolueert tot een ASI (Artificial Superintelligence), bestaat er momenteel geen manier om de denkwijze of het gedrag van zo’n ASI te sturen. Met andere woorden: we weten niet wat een ASI zal denken of doen. Door de enorme hoeveelheid data, parameters, waarden en weegfactoren is het zelfs nu al nauwelijks mogelijk om bestaande AI-systemen volledig te doorgronden. Laat staan een superintelligente versie daarvan. De auteurs maken aannemelijk dat een ASI gemakkelijk een richting kan inslaan die niet per se gunstig is voor de mens. Ik vond het een duidelijk geschreven boek dat een waardevol inkijkje biedt in de wereld van AI-ontwikkeling. Het vormt tegelijkertijd een duidelijke waarschuwing: de mens is niet voorbereid, kan het misschien ook niet zijn, op de komst van een ASI. Daarmee stelt het boek dat het bestaan van de mens mogelijk in gevaar komt. <a href="https://ifanyonebuildsit.com">https://ifanyonebuildsit.com</a> <![CDATA[De praktijk en de plannen]]> https://www.webzwerver.com/2025/10/De praktijk en de plannen.html Mon, 20 Oct 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/10/De praktijk en de plannen.html Plannen worden gemaakt achter een bureau. De ervaring komt op straat. Na de <a href="https://www.webzwerver.com/2025/10/2025-10-14%20-%20Spartathlon%202025.html">Spartathlon</a> vol met ideeën en plannen. Ik weet precies hoe en wat ik wil gaan lopen. Doeltijden zijn opgeschreven. En dat allemaal vanuit de spreekwoordelijke zolderkamer. De praktijk blijkt weerbarstig. Het is zo'n ontzettend geschenk om zonder problemen hard te kunnen lopen. Dat realiseer je je pas weer als het niet gaat zoals je graag zou willen. In gedachten loop ik uren moeiteloos 12 km per uur. In de praktijk gaat dat net 'iets' anders. In een ogenschijnlijk zinloos gevecht waarin ik mijn hele hebben en houden er in gooi haal ik krap aan 11 kmpu op een rondje van zo'n 8 kilometer. Nog geen uur onderweg dus. De benen willen niet, de schouders zitten vast, loophouding is volledig weg en de hartslag is veel te hoog. Zwetend en hijgend van de inspanning... oftewel de conditie is nog niet waar het zijn moet. Een pas op de plaats is misschien beter maar... waarschijnlijk probeer ik het de volgende keer weer net zo hard. <![CDATA[Spartathlon 2025]]> https://www.webzwerver.com/2025/10/Spartathlon 2025.html Mon, 13 Oct 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/10/Spartathlon 2025.html Om 05:00 naar het ontbijt. Aan tafel met Nederlanders die eenzelfde plan hebben voor vandaag. Finishen op de Spartathlon. Er wordt wat gepraat over koetjes en kalfjes maar de spanning is voelbaar. 'Waar ben ik aan begonnen' wordt verzucht. Er wacht een mooie dag met zo'n 245 km aan Griekse geasfalteerde wegen van Athene naar Sparta. De uitzondering die de regel bevestigd is de Sangaspas waar het pad niet voorzien is van een blinkend laagje asfalt. Voor mij de tweede keer dat ik aan de start mag staan van één van de grootste wegwedstrijden binnen het ultralopen. Een wedstrijd met een achtergrond die ver teruggaat in de Griekse geschiedenis. Erg mooi om dat weer te mogen voelen en te beleven. Wanneer ik met mijn spullen de trap afloop merk ik dat mijn enkel niet echt soepel meebeweegt. Automatisch zoek ik extra houvast aan de leuning. Het leek of hij gisteren soepeler was - maar goed - vandaag zal er gelopen worden. De vastzittende enkel is geen verrassing doch geeft het ook geen extra vertrouwen. Ik weet waar ik aan toe ben. De laatste maand voor de Spartathlon eigenlijk geen normale training kunnen lopen. Afgelopen week was ik alweer blij om zo'n 5km aan één stuk te kunnen lopen. In de bus drink ik nog wat extra om goed van start te kunnen gaan. Bij de Akropolis staat er al een rij lopers op de startlijn. Daarachter groepjes van landen en/of bekenden. Mensen zonderen zich af. Keren in zichzelf. Anderen zoeken juist de connectie en/of aandacht. Mijn gezin is weer aanwezig. Ze hebben ook op tijd de start kunnen vinden. Fijn om dit moment te delen. Ik mis de euforische gevoelens van vorig jaar niet. Weet meer wat me te wachten staat. Althans dat denk ik. Het zal een lange dag en nacht en dag worden. Stap voor stap moet ik het gaan lopen. Stap voor stap. En zo gaan we van start. Ik loop iets meer achterin het veld als vorig jaar. Eerst probeer ik vertrouwen te krijgen in mijn benen. <img src="/assets/images/2025/10/spartathlon_onderweg.jpg" alt="Onderweg" /> Na een half uur krijg ik een melding van mijn horloge. Compleet vergeten dat ik deze trigger had ingesteld zodat ik regelmatig zou blijven eten en drinken. Wat een goed idee bedacht ik me en nam mijn eerste energie kauwblok. Kilometers lang zie ik in de verte een oranje shirt. Heel langzaam kom ik dichterbij maar als ik het duidelijker zie blijkt het geen Nederlander maar een Griek te zijn. Het blijkt mijn nummer-buurman te zijn dus dat is een mooie aanleiding voor een praatje. Enige tijd lopen we zo samen op. Op een CP raken we elkaar kwijt maar je weet toch dat je elkaar waarschijnlijk later weer gaat tegenkomen. Het voornemen om de eerste marathon zo min mogelijk te wandelen lukt en ik hobbel op mijn eigen tempo rustig door. Nu is er net wat meer ruimte. Met wat tips in gedachten wandel ik daarna tegen elke helling op. Hierin word ik gepasseerd door een Amerikaan. Ik realiseer me dat hij ook wandelt - alleen twee keer zo snel als ik. Hoe doen die mensen dat toch vraag ik me af. Ik ben weer - nu alweer - aan het sukkelen. Mijn hoofd is niet bezig met het lopen van een wedstrijd. Ik zal ook harder moeten wandelen wil ik niet teveel tijd verliezen. Rond de 70km kom ik in een soort van dip terecht. Ik realiseer me dat het nog een lange weg is. Ben wat meer aan het wandelen in de wetenschap dat ik redelijk op schema lig. Als mijn nummerbuurman voorbij komt roept hij om aan te sluiten - meteen ben ik uit mijn dip en lopen we gezellig een aantal km gezamenlijk op. <img src="/assets/images/2025/10/spartathlon_kanaal.jpg" alt="Kanaal van Corinthe" /> Bij de verzorgingspost na het kanaal van Korinthe loop ik haast mijn gezin mis. Ik had afgesproken dat ik niet te lang hier zou staan. Na wat gegeten en gedronken te hebben besluit ik om me niet te laten masseren. De bovenbenen doen wat moeilijk maar ze functioneren nog. De enkel is nog niet los gekomen en de kuit en scheen laten langzamerhand ook wat meer van zich horen. Als ik wegloop tref ik nog net mijn gezin aan. Mooi om ze toch nog even te spreken. Rond 90km kom ik weer in een dip terecht. Deze duurt langer. Echter na een paar kilometer kan ik mezelf weer in beweging krijgen en ga langzamerhand naar de eerste heuvels. De punten die ik vorig jaar erg lastig vond herken ik nu niet meer als zodanig. Zo kan het geheugen je ook erg parten spelen. Wat me bij was gebleven als een enorme lange eindeloze steile helling bleek een licht stijging van een 200m te zijn. Na 110km was de vaart er echt uit. In eerste instantie was ik nog redelijk helder en alert. Later vroeg ik me af wat die piepjes op mijn horloge eigenlijk moesten betekenen. Ik wist niet meer dat ik had bedacht dat ik ook iets met eten moest doen. Dat ging ook al enige tijd wat minder - als ik wat at. De maag draaide zich meerdere malen om. De bovenbenen (met name de rechter) deden steeds lastiger. Op een cp kreeg ik een goede peptalk van Pim. Mooi om hem even te spreken. Dat gaf weer moraal en een boost. Met warme kleding aan kon ik weer verder. Heuvelop gaat moeizaam, echter heuvelaf gaat nog moeizamer. Mijn bovenbeen kan het zwakkere linkerbeen niet goed meer opvangen. Om de klappen te beperken wandel ik nu ook het meeste heuvelaf. Alex haalt me bij - samen lopen we tot de volgende CP op. Daar vraagt hij nog of ik ook mee ga - maar ik wil hem niet ophouden. Even later vervolg ik mijn weg maar de twijfel in mijn hoofd wordt steeds groter. Uiteindelijk één CP verder als vorig jaar stopt mijn reis om 01:17. Uiteindelijk ben ik met de bus iets na 08:00 uur in Sparta aangekomen. In de tussentijd heb ik veel na kunnen denken. Ik ben teleurgesteld en gefrustreerd over het verloop. Het haast identieke patroon met vorig jaar valt moeilijk te ontkennen. Dat voelt niet goed. Deze keer had ik beter moeten weten. Ik zal dieper moeten duiken om de juiste puzzelstukjes te kunnen vinden. <![CDATA[R2S week 13]]> https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week13.html Mon, 22 Sep 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week13.html Deze week moest het gebeuren. De week van het herstel. Alles op alles om fit en heel te worden. Ik ontdek weer veel kanten van mijn lichaam die eerder niet zo op de voorgrond stonden. Wat is het eigenlijk lekker om te lopen zonder klachten. De vanzelfsprekendheid waarmee ik een groot deel van de trainingen gewoon kon lopen. Super om dat te kunnen. Deze week begonnen in een boek van <a href="https://www.ultradamo.com/">Damien Hall</a>. In zijn boek In it for the long run beschrijft hij vrij nonchalant diverse loopjes waar anderen een boek over zouden kunnen schrijven. Tussen neus en lippen door heeft hij het meerdere malen over tendinitis en andere ongemakken. Geen enkele keer (ben halverwege in het boek) valt hij hierdoor uit. Hij loopt gewoon door. Dat maakt dat ik ga denken: maak ik mijn ongemak niet te groot. Had ik niet gewoon door kunnen en/of moeten trainen? Het moment dat je je training afbreekt en stopt is ook een mentale klap. Je geeft toe aan het ongemak. Je kiest voor de makkelijke weg. En juist dat wil je eigenlijk voorkomen. Zou je moeten willen voorkomen in ultraland. Ik zag er geen heil meer in om me verder 'kapot te lopen'. Dat is op zich een hele normale gedachte - maar dat helpt niet om over een drempel heen te komen. Ik hoopte dat ik met deze stap terug volledig fit en sterk aan de start kon gaan staan. Dat kan nog steeds - maar dan moet er wel nog wat verbeteren. Elke dag een stukje sterker - alleen het aantal dagen voor herstel wordt nu echt minder. Het brengt spanning met zich mee. Naar mijn idee nog niet eerde een voorbereiding zo intens g(b)eleefd. Op het randje getraind - veel geleerd over wat mijn lichaam allemaal kan. Nu hoeft het volgende week alleen maar de Spartathlon te lopen. Er is een uitspraak dat als je aan de start verschijnt het grootste deel van het werk is gedaan. Deze begin ik beter te begrijpen. Nooit eerder hier bij stil gestaan. Nooit eerder ook deze voorbereiding gehad. Mooi. Nu nog even 'echt' heel worden. Leo ik kom er aan. <![CDATA[R2S thinking]]> https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S thinking.html Thu, 18 Sep 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S thinking.html Vannacht kwam het besef dat het echt een rot-eind is. Het trage herstel maakt dat ik hier en daar een spoor van twijfel bij mezelf bespeur. Ik probeer er niet teveel aan te denken en de situatie te laten zijn zoals hij is. Ik zoek afleiding door veel te lezen. In de afgelopen week meer gelezen dan in de afgelopen zes maanden. Het geeft afleiding en leuk om te doen. Gisteren begonnen in Damian Hall - In it for the long run. Op het juiste moment kom ik de volgende definitie tegen: Endurance - continuing when things get really difficult, when not continuing is much more appealing. Het is momenteel wel erg aantrekkelijk om op voorhand de handdoek in de ring te gooien. Dat komt door mijn gedachten. Vervolgens komt het boek van Joseph Nguyen naar boven drijven wat ik net voor onze verhuizing gelezen heb - 'don't believe everything you think'. Daar heb ik de volgende quotes uit gehaald: 'Any meaning or thinking we give something is self-created and our choice.' en 'By changing our thinking, we can change our reality.' De gedachten gaan aan de haal met een mogelijke toekomst - beschouwen dit als (sombere) realiteit - terwijl het lichaam elke dag beter wordt. Ik word sterker. Vertrouwen en acceptatie. Het is beter om vertrouwen te hebben in het herstel en voor nu te accepteren dat ik in de situatie zit zoals deze is. Volgende week is niet het nu. <![CDATA[R2S week 12]]> https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week12.html Mon, 15 Sep 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week12.html Vertrouwen en geloof zijn lastig vast te houden wanneer het lichaam niet meewerkt. Met een bezoek aan de fysiotherapeut en de osteopaat heb ik meer specialisten binnen een week gezien dan in het afgelopen jaar. Ik probeer zo nauwgezet als mogelijk de oefeningen uit te voeren. Merk wel dat ik sommige oefeningen nog niet voluit kan doen. Ik probeer hier zo fluïde als mogelijk mee om te gaan. Niets extra forceren - luisteren naar wat het lichaam te vertellen heeft. En dat is lastig. De kuit / scheen / enkel / voet vertellen geen eenduidig verhaal. De éne dag beweegt de enkel niet, de andere keer doet de voet erg lastig, vervolgens laat het scheenbeen van zich horen en daarna dringt de kuit zich weer op. Ik krijg er niet de vinger op waar het 'echte' probleem zit. Anderzijds verdwijnen langzamerhand deze week wel de klachten in het bovenbeen en de heup. Daar is niets stuk gegaan. Voor het bezoek donderdag aan de osteopaat was ik wel gespannen. Zou er iets compleet verkeerd staan of niet. Uiteindelijk bleek dat het bekken wat scheef stond. Deze kon gelukkig rechtgezet worden. Niets ernstigs. Gelukkig stond geen wervel verkeerd, allemaal netjes op hun plek. Uit het onderzoek ook inzichten opgedaan die erg verhelderend waren en een hele logische grondoorzaak lijken te zijn voor klachten aan de schenen. Dat krijg ik niet binnen twee weken rechtgezet maar is iets voor de lange termijn. Vrijdag leek het me een goed idee om weer wat te gaan proberen. De frustratie van het 'niet kunnen' of het 'niet mogen' of het 'verstandig moeten zijn' zit hoog. Ik moet lopen. Ik moet bewegen. Het werd me al snel duidelijk dat ik meer tijd nodig heb. Toch maak ik mijn rondje af. De pijn in de voet nam tijdens het lopen af, de kuit/scheen liet daarentegen meer van zich horen. Als ik op vrijdagavond twee uur heb stilgezeten kan ik ineens alleen maar mank lopen. Zaterdagmiddag wordt alles ineens wat soepeler en neemt de bewegingsvrijheid toe zonder dat ik door mijn voeten heen zak. Op zondag had ik weer een rondje willen proberen, echter na een familiedag en verder weinig vooruitgang in de voet/scheen lijkt het me ook prima om het maar als een extra rustdag te beschouwen. Ik heb nog 12 dagen om mezelf voor te bereiden en zo sterk als mogelijk aan de start te staan. <![CDATA[R2S week 11]]> https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week11.html Mon, 08 Sep 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week11.html Het is goed schrijven als het goed gaat. Het is ook goed schrijven als het slecht is gegaan. Heerlijk zwelgen in je eigen misère, achteraf verklaringen of excuses vinden waarom dingen fout zijn gegaan. Het biedt volop gelegenheid tot introspectie en gedachten over het wat nu als. Maar schrijven op moment dat het slechter gaat of tegenzit is weer wat lastiger. Het zit dus wat tegen. Er is niets verloren gegaan want er is nog niets gestart. Hooguit een aantal trainingen waarvan ik had gehoopt dat ik deze af zou kunnen ronden, gelijk als het gehele schema. Voor mijn vertrouwen was dat wel lekker geweest. Aan de andere kant is op voorhand teveel vertrouwen ook niet goed. Teveel vertrouwen kan leiden tot zelfoverschatting of onachtzaamheid. Het mooie van een tijdelijke beperking (ik weiger het een blessure te noemen) is dat je nog bewuster om zal gaan met de stappen die je gaat zetten. De beperking is overigens ontstaan door wat lang door te gaan met een overbelaste kuit. Vanuit de kuit sloeg het over op de scheen, sloeg het over op de enkel, kon ik niet meer normaal afwikkelen en sloeg dat vervolgens over op de heup en de hefspieren van het been. Een logisch oorzaak-gevolg verhaal waarin je lichaam zaken gaat compenseren om niet al teveel last van beperkingen te hebben. Toen het afgelopen maandag echt niet meer leuk was heb ik nog wel de training afgerond. Woensdag zat ik al de gehele dag wat zenuwachtig vooruit te blikken naar de tempoblokken die op het programma stonden. Toen ik uit de auto stapte waaide het hard, het was niet warm. Gespannen en zenuwachtig gespte ik - tegen beter weten in - mijn vest om. Gelletjes en kauwblokken mee, een bidon met vocht zou voldoende moeten zijn. Na de eerste twee kilometer kon ik een stuk mank-vrij lopen. Mank-vrij betekende echter niet pijnvrij. De concentratie verslapte even en het manken begon direct weer. Ik kreeg dat ook niet meer goed. Na 3km ging de knop om. Ook al liep het beter dan maandag, de tempoblokken zouden meer kapot maken dan me lief was. Haast een garantie dat ik donderdag dan niet zou kunnen lopen. Daarom de stekker er uitgetrokken na één rondje inlopen. Het lukte om vrijdag een afspraak te krijgen bij mijn favoriete fysiotherapeut (Eewold). Hij luistert en ziet wat ik nodig heb: oefeningen om het linkerbeen sterker te maken. Opgelucht verlaat ik de praktijk met een viertal oefeningen. Mogelijk heb ik niet mijn hele been gesloopt - maar kan ik het op een goed niveau krijgen. Het is tijd voor oefeningen, oefeningen en oefeningen zodat ik over een paar weken een heel mooi verhaal kan schrijven zonder enig excuus te hoeven verzinnen. <![CDATA[R2S week 10]]> https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week10.html Mon, 01 Sep 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/09/R2S week10.html De Spartathlon nadert - het aftellen kan al bijna in dagen en hoeft niet meer in weken gedaan te worden. Mijn hoofd houdt zich bezig met 'heel blijven'. Elke nacht spookt de dag er na door mijn hoofd. Ga ik de volgende training halen - hoe gaan de spieren en pezen dit vinden? Geen enkele loop in de comfortzone - alles voelt ongemakkelijk - overal moet nu voor gestreden worden. Het voordeel hiervan is dat ik dus geen enkele tijd heb om me zenuwachtig te maken voor de grote dag. Deze week staat circa 130km op het programma. Op voorhand had ik het gevoel dat ik tijd had om even bij te komen van de afgelopen topweek. De week startte ook rustig met een rustdag op maandag en de twee daaropvolgende dagen elke een uur op de loopband. De linkerenkel en kuit doen nog steeds wat lastig, de rechterkuit voelt weer helemaal soepel. Donderdag stond 2x10km op het programma. De ochtendsessie ging meer dan moeizaam. Het probleem aan de linkerkant lijkt zich op de enkel te concentreren. Ook de middag/avondsessie was niet erg prettig. Met rugzak op toch nog redelijk door kunnen hobbelen. Maar ontspannen lopen zat er niet echt in. Het gekke is dat er geen verdikkingen bij de enkel te zien zijn - en met de focus erop kan ik nog redelijk doorlopen. Op vrijdag stond een vier x drie km op tempo op de lijst om afgevinkt te worden. De enkel blijft lastig doen maar dit wordt niet erger gedurende de tempoblokken. Ik ben blij dat deze sessie er op zit. Nu alleen nog twee duurlopen dit weekend. Op zaterdag staat 30km met een doeltempo van tussen de 5'15 en 5'30 de km. Dit op geen enkel moment kunnen realiseren. De tempoblokken van gisteren zaten nog volop in de benen. Daarnaast behoorlijk last van enkel en kuit links. Feitelijk wederom geen stap kunnen zetten zonder pijn. De pijn regeerde mij. Ik kreeg mezelf er niet toe gezet om hier doorheen te gaan. Op 15km vroeg ik me serieus af wat ik hier mee wilde bereiken. Het antwoord kwam vanuit diep van binnen. Daar achter gekomen kwam ik weer in beweging. De pijn kon ik soms iets beter negeren. Zuchtend en steunend - vol zelfmedelijden - uiteindelijk het beoogde aantal kilometers gehaald. Compleet onderschat deze dag. Ik meende dat deze week wat makkelijker zou zijn na de 170+ van vorige week. Dat was dus niet het geval. Het debacle van zaterdag heb ik op Strava 'Luctor' genoemd - ik worstel. Er was me alles aan gelegen dat ik het nu weer te boven kwam. Ik moest en zou deze run als Emergo moeten kunnen gaan benoemen. Zaterdag kwam ik niet in beweging door een vastzittende kuit en gevoelige enkel. Daarom op voorhand al hier wat maatregelen voor genomen. Vanaf seconde één zat zondag de focus erop. En dat verslapte ook niet meer. Dan nog duurde het twee kilometer voordat mijn voeten gelijkmatig landen en ik niet meer mank liep. De spieren willen blijkbaar graag de enkel links ontzien. De scherpte van de pijn was afgenomen. Erg prettig. Er waren ook momenten waarop het even vanzelf ging - het merendeel moest ik me sterk focussen op de landing en mijn loophouding. Zoveel mogelijk hierbij aan de linkerkant van de weg gelopen. Op voorhand had ik niet zo'n duidelijk beeld van de route. Eerst maar twee rondjes om de plas gedaan. Toen het duidelijk werd dat de pijn niet erger werd besloot ik om een uitgebreid rondje Woerden te doen. Alle bekende wegen gehad. Expres geen muziek aan gezet - hierdoor de hersens ook getest op dit gebied. Als het lopen moeiteloos gaat kunnen de hersens altijd vrij ronddwalen - nu moesten ook de gedachten in een positieve kant gedirigeerd worden. Op schema stond 40km - ik heb geloof ik ook niet eerder direct na het verstrijken van de doelafstand direct de run op stop gezet en de rest gewandeld. Het is klaar voor deze week. <![CDATA[R2S week 9]]> https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 9.html Mon, 25 Aug 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 9.html Een topweek qua training en inspanning. Kan niet anders zeggen. Alleen op maandag nog wat geklust aan het huis - maar verder de avonden zoveel mogelijk rustig aan gedaan om klaar te zijn voor het weekend. Langzamerhand zijn er wat 'dingetjes' ontstaan waardoor het lopen niet super gaat. De oplossing om de schoenen wat losser te dragen helpt enorm - echter door de hoeveelheid kilometers heeft het lichaam niet heel veel tijd om echt goed te herstellen. Na een bezoekje aan de loopband - wat steeds normaler aanvoelt mocht ik twee dagen achter elkaar twee x 10km lopen. Dat betekent vroeg op om de eerste voor werk te kunnen doen en na werk de volgende. Het gemis van een douche op werk merk ik wel. Voorheen kon ik makkelijk wat meer spelen met de tijd door in een pauze het een en ander te lopen. Nu lukt dat niet meer en lijken de dagen daardoor langer te duren. Op vrijdag stond de eerste 20km op de planning. Toen ook voor het eerste de schoenen wat losser gedragen. Dat bood direct verlichting - echter de enkel had toch wel een klap gekregen van de te strak afgesteld schoenen. Zaterdag mocht ik drie keer 20km lopen. Tussen de loopjes hield ik zo'n 2 uur en drie kwartier pauze. Op die manier zou ik iets voor vijf uur klaar zijn als de visite zou komen. In de ochtend heb ik last met opstarten - mogelijk moet ik voortaan toch meer aandacht besteden aan het losmaken van de spieren. Een soepele of vaste kuit maakt wel enorm veel uit qua lopen en loopgevoel. De derde en laatste sessie van de dag zat alles vast. Of de vermoeidheid sloeg toe.. ik weet het niet - het was in ieder geval tijd voor een escape: muziekje op en doorgaan. Zaterdag was tevens een grote test qua voeding. De kauwblokken en gelletjes van Precision Hydrating zijn goed door de test heen gekomen. Tevens ben ik er nu van overtuigd dat ik wel een loopvest ga lopen. De heupbanden bevallen me toch minder. Een vest zal misschien wel wat warmer aanvoelen - maar dat neem ik voor lief. Het draagt makkelijker en ik kan alles terugvinden op de vaste plekken. Op zondag kon ik de twee loopjes mooi voor en na mijn vaders verjaardag plannen. Gelukkig hoefde ik zelf niet heen en weer te rijden. Al dommelend kon ik nog net wat extra slaap pakken in de auto. De ochtendsessie verliep niet zo super in tegenstelling tot de middag. Daar leek de vermoeidheid van me af te vallen en de kuiten waren een stuk soepeler. Het werd haast weer leuk om te lopen. Verstand op nul en doorboemelen. Erg blij met deze trainingsweek van 178km. <![CDATA[R2S week 8]]> https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 8.html Mon, 18 Aug 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 8.html Stilte voor de storm. Een week van circa 100km kan je niet echt een rustweek noemen. Toch lijkt dit, als ik naar het schema kijk, wel het geval te zijn. Even een weekje waar ruimte is om wat meer bij te komen. Volgende week zal een stuk heftiger gaan worden. Met deze gedachte in het achterhoofd loop ik mijn trainingen af. Deze gedachte brengt me echter niet zoveel rust. Zeker na twee wat mindere nachten besef ik me dat het wel erg praktisch is om deze week goed uit te rusten. Als ik er twee dagen voorbij zijn waarop 2x gelopen mag worden komt er uiteindelijk genoeg vermoeidheid in het lichaam om beter te slapen. De sessie op vrijdag op de loopband was erg bijzonder. Deze verliep super. Ik voelde me hierdoor erg sterk, alsof ik de wereld aan kon. Zaterdag gingen er wat dingen mis met klussen. Kuiten en enkel zaten behoorlijk vast. Het lopen ging moeizaam. En ineens denk je dan totaal anders over de wereld. Dat realiseerde ik me wel; Jantje lacht, Jantje huilt. En dan moet je proberen terug te gaan naar de basis. In hoeverre heeft mijn gevoel/gemoedstoestand invloed op mijn lijf. Oké er zijn wat pijntjes maar deze zijn nog vrij makkelijk te overwinnen. De negatieve gevoelens die komen bij het 'een dag tegenzitten' hebben geen invloed op mijn benen of mijn lijf. Als ik zorg voor voldoende vocht, voeding en rust functioneert alles. Vaste kuiten kunnen worden los gemasseerd. Dit apparaat doet haar werk en ligt dus weer voor het grijpen in de woonkamer. Zondag begon ik met een onzeker gevoel aan de training. Vier keer drie kilometer op snelheid. Het leek wel een eeuw geleden sinds de laatste blokkentraining. De kuit en enkel voelden nog niet sterk genoeg. Toch na 5km inlopen 'gewoon' maar begonnen aan het eerste blok. Onder begeleiding van piepjes als ik te snel of te langzaam ging (een temporange die ingesteld was op dit blok) kon ik enkel me focussen op het lopen. In het kader van Motivation Self Talk en Instruction Self Talk gaf ik mezelf hardop (als er niemand in de buurt was) zoveel complimenten dat ik er haast naast mijn eigen schoenen van kon gaan lopen. Met Shane Benzie's zijn trekpop in het achterhoofd ondertussen letten op loophouding. Ik was dus best wel druk bezig. En dan is ineens de training weer voorbij. De focus valt weg en de pijntjes komen ineens weer omhoog. Gek hoe dat brein werkt. Ik duik zondagavond in alle statistiekjes van deze leerzame week en mag best tevreden zijn. Ook de rustweek ben ik doorgekomen. <![CDATA[R2S week 7]]> https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 7.html Mon, 11 Aug 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 7.html De zenuwen beginnen op te komen. De Spartathlon komt snel dichterbij. Nog maar 46 dagen en een beetje. Ik kan eigenlijk niet geloven dat ik weer ga starten bij de Akropolis. Het voelde vorig jaar als een evenement voor eens maar nooit weer. Herinneringen komen boven. De warmte hoort daar gek genoeg niet bij. Daar was ik vorig jaar nog het meest benauwd voor. Dit bleek niet mijn grootste vijand te zijn. Die zit in mijzelf. Ik kan niet vertrouwen op het automatisch lopen en verwachten dat het wel goed gaat. Bij een race met deze cut-off tijden moet je scherp blijven en weten waar je staat en bent. Ik droom vaak makkelijk weg. Onwillekeurig zakt het tempo dan in. Wat dat betreft kan het een voordeel zijn dat ik nu meer op tempo loop. De vraag gaat natuurlijk zijn of ik dat in Griekenland kan volhouden. Vannacht bedacht ik me dat ik vorig jaar te weinig magnesium/zout had genomen. Ook weer iets waar ik op moet letten. Eigenlijk moeten ook dit soort zaken terugkomen in mijn trainingen. Dat het zaken worden die op de automatische piloot gaan. In gedachten verzonken verder hobbelen in de ultrashuffle mag dus eigenlijk niet gebeuren. De kans dat ik dan zaken ga vergeten of niet scherp heb is groot. Maar ja... hoe blijf je 245km alert... Normaliter dwalen mijn gedachten na een paar kilometer al af. Misschien toch eens gaan testen met signaaltjes van mijn horloge. Dan niet om de kilometer maar om een bepaalde tijd... om de 20 minuten of iets dergelijks... Deze week bestond het menu wat Benny me heeft voorgeschoteld ondermeer uit een marathon op zaterdag en op woensdag 20x400meter. Aan dat laatste moet ik nog echt even wennen. Ik meende het tempo wel te hebben gehaald maar achter bleek dat de tweede sessie van 10x400m net iets te vaak boven de 4m de kilometer zat. Daar baalde ik wel van. Misschien door iets scherper te zijn.... Anderzijds .. toch wel trots met deze progressie. De marathon op zaterdag was er één van andere orde. De dag ervoor twee x 10km gelopen plus tussendoor vrijwel de gehele dag bezig geweest met het plaatsen gipsplaten tegen een plafond. Als laatste in de avond op bezoek was al met al geen ideale voorbereiding. Ik voelde me hierdoor niet optimaal. Uiteindelijk is het natuurlijk een goede training geweest. Mezelf wel voorgenomen om minder te klagen. Met zelfmedelijden wordt het simpelweg niet leuker - en het helpt ook niet om sneller vooruit te komen. Een mooie trainingsweek van circa 125km. <![CDATA[R2S week 6]]> https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 6.html Mon, 04 Aug 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/08/R2S week 6.html Week 31 is afgelopen. Nog 8 weken te gaan en dan is het zover. Ik zal liegen als ik zeg dat het me niet bezighoudt. Zondag voor het eerst 'echt' met voeding proberen te lopen. Drie gelletjes in circa twee uur en drie kwartier. De strategie werkt om elke gelletje in wat kleinere happen zo snel mogelijk door te slikken zodat het gehemelte niet merkt dat er 'raar' spul naar binnenkomt. Ik vond mezelf 'heel wat' dat ik ook die laatste naar binnen werkte toen ik slechts nog maar een half uur hoefde te lopen. Als ik later op die dag wat verder reken merk ik dat ik op ongeveer iets minder dan de helft van de aanbevolen inname zat met deze gelletjes. Alhoewel de sportdrank ook wel iets heeft bijgedragen kom ik bij lange na niet aan voldoende energie. Een onlangs gepubliceerde activiteit op Strava komt in mijn hoofd op. Deze gaat in op het verschijnsel hongerklop die de desbetreffende fietser over/tegenkwam. Vorig jaar tijdens de Spartathlon stond ik op een gegeven moment ook stil. Ik kon niet meer tegen de heuvels opkomen. Altijd heb ik doorzaak gezocht in te weinig vocht en een gebrek aan heuveltraining. Wat nu als een derde component ook in het spel was... te weinig voeding. Ik zal dit nu echt meer moeten gaan trainen. Direct maar een extra bestelling gedaan van naar ik hoop makkelijk eetbare blokjes en wat extra gelletjes. Qua lopen was het eigenlijk wel een mooie week. Op vrijdag stond, naar mijn gevoel, het hoofdgerecht op tafel. Een tempoduurloop van 12km die ik onder de 4'30 moest volbrengen. Samen met in- en uitlopen kwam deze training uit op 22km. Het lopen ging goed. Rondjes om de plas - het bekende recept. Niet nadenken gewoon doorgaan. Uiteindelijk wel een paar keer mezelf moeten aansporen - het tempo ging niet uit zichzelf maar het ritme was grotendeels wel aanwezig. Erg blij met deze training. In totaal circa 125km gelopen deze week en in juli op een maandtotaal van 466.5 gekomen. <![CDATA[R2S week 5]]> https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 5.html Mon, 28 Jul 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 5.html Spartathlon is calling... de roep wordt langzamerhand sterker. Voor het eerst deze week de controleposten doorgenomen. Ik ben bezig met voeding, met kleding, met trainen. Maar er gaan ook genoeg vragen door mijn hoofd. Train ik genoeg, doe ik de juiste dingen. Hoe zorg ik dat ik mentaal genoeg sterk ben? Is het goed om meer te gaan doen - of is het ook goed om rustdagen in te bouwen zodat mijn spieren ook daadwerkelijk sterker kunnen worden? Om 05:00 gaat de wekker. Natuurlijk was ik daarvoor al lang wakker omdat ik me niet wil verslapen. Op het programma staat (ook) vandaag twee keer een training. Voor het ontbijt 10km lopen, daarna in de auto op weg naar Amsterdam en op de terugweg van werk naar Abcoude lopen. Ik voel me sterk op de terugweg. Veel zuurstof in de lucht omdat het geregend heeft vandaag. Lekker. Langzamerhand begin ik te wennen aan het lopen op het voorgeschreven tempo tussen de 5:00 en 5:15. Naar mijn idee heb ik nog nooit zo snel dit soort afstanden gelopen. Echter nadat ik het een en ander heb kunnen terugvinden met behulp van de Suunto app en Runalyze blijkt dat dit tempo in 2020 vrij normaal voor me was. Nu was 2020 wel een absoluut hoogtepunt qua kilometers - dat wist ik wel. Dat ik toentertijd gemiddeld ook een stuk sneller liep is wel een eye-opener. Ergens is dat tempo in de afgelopen jaren wat afgenomen. Meer boemelen. Meer op de langere afstanden gericht. Maar daarmee waarschijnlijk ook wat kracht verloren. In die zin is het met het oog op de Spartathlon helemaal niet erg om me hier meer op te richten. De tweede week van 100+ zit er op. Vorig jaar was dit wat meer gewoon - al moest ik toen wel rond deze tijd twee weken goed bijkomen van het ultrafestival. Dit jaar, mede door de verhuizing en het bijhorende klussen, geen extra wedstrijden. Eén doel dit jaar. Eén weg te gaan. De roep kan niet onbeantwoord blijven. <![CDATA[R2S week 4]]> https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 4.html Mon, 21 Jul 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 4.html Op het schema staat "11 weken". Nog elf weken tot de Spartathlon. Ook deze keer heeft Benny een mooi menu voor me samengesteld. De week start een paar minuten over vijf met een ochtendloopje. Er staan er echter twee ingepland voor deze dag. Idealiter hoort er zo'n zes uur tussen te zitten. De tweede loop krijg ik niet eerder voor elkaar dan twaalf uur later. Ik kan nooit zo goed tegen vroeg opstaan. Mijn lijf vindt het helemaal niet prettig om direct aan de slag te moeten. Maar goed, wat moet - dat moet. Eenmaal op pad ervaart mijn lichaam het allemaal wat wisselend. Na een onverwachte fly-by met Marcel kom ik nog steeds wat ontregeld thuis. 's-avonds de trein terug genomen om van het station naar huis te lopen via het Linschoterbos. Behoorlijk warm. Op woensdag een interval, gevolgd door duurloopjes op donderdag en vrijdag die de doordeweekse week compleet maken. Nog één training op zondag. Zo'n ééntje waar je van tevoren niet weet of je het kan. Mooi hoe elke keer mijn eigen mindset op de proef wordt gesteld. Het lichaam is tot meer in staat dan je zomaar denkt. Zo ook deze keer. Langzamerhand begin ik aan het idee te wennen om aan trainingen te starten zonder dat ik weet hoe ze gaan verlopen. Ervaringen uit het verleden (van de afgelopen weken) zeggen me dat ik niet zomaar hoef te wanhopen. Rustig stap voor stap door een training heenwerken. Hierdoor groeit het zelfvertrouwen - en dat voelt helemaal niet verkeerd :) Deze week circa 108km gelopen <![CDATA[R2S week 3]]> https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 3.html Mon, 14 Jul 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 3.html De week ingevlogen met een duurloop van 15km. Heerlijk gevoel tijdens het lopen. De wind schuin zijwaarts/achter. Zonder enige moeite vloog ik door de velden. Dit is natuurlijk beeldspraak want zo snel loopt ik niet. Echter dit loopje voelde zo goed. Geen runners-high maar een sterk en solide gevoel in de benen en een hoofd wat ook erg graag wilde lopen van Breukelen naar Woerden. Op woensdag staat een interval op het programma. Deze keer is de afstand per interval gezet op 2km. Een verdubbeling. Er zit een duidelijke opbouw in. Mijn hoofd en benen moesten de eerste interval even inkomen. Daarna was de toon gezet en was het duidelijk voor mijn lichaam wat er moest gebeuren. In de laatste 500m van de vierde sessie toch nog wat aanzetten om niet te verslappen. Donderdag en vrijdag staan in het teken van wat kortere duurloopjes gevolgd door 20 minuten wandelen in de Sportcity. Ik merk dat dit me langzamerhand iets beter afgaat. Deze combinatie hakt er toch elke keer goed in - met name die 2.x km naar huis achteraf ervaar ik als vrij zwaar. Op zondag een summum van intervallen. Wederom iets wat ik niet eerder heb gedaan. 20x dertig secondes op een tempo van < 4min de kilometer. Doordat ik eerdere sessies heb gehaald waarvan ik ook op voorhand dacht dat dit niet zou lukken kijk ik nu met meer vertrouwen deze tegemoet. Rond 08:00 gestart zonder dat ik wist waar dit zou eindigen. Ik heb ondertussen geleerd om elke interval aan te vliegen alsof het één interval is - en niet na te denken over wat er verder nog komen gaat. Simpelweg gezegd: taak uitvoeren, taak afronden, herstellen, voorbereiden op de volgende taak etc... Het zweet stroomt van me af. Nu geen vocht of voedsel bij me. Dit overigens deze week voor het eerst weer wat mee getest. Dat blijft een aandachtspunt. Misschien dat ik ook wat mee moet gaan nemen tijdens dit soort sessies... Circa 85km gelopen deze week. Nog circa 11 weken. <![CDATA[R2S week 2]]> https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 2.html Mon, 07 Jul 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/07/R2S week 2.html Een week met twee gezichten. Maandag en dinsdag maakte ik me vooral druk of ik wel genoeg aan het doen was. Notabene in week 2! Van nul naar 100 in geen seconde willen. Ongeduld, gevoed door met een scheef oog naar 'anderen' te kijken die een duidelijk hoger weekvolume draaien. Anderzijds weet ik dat ik voorzichtig aan moet doen. Na een aantal weken stilstand is het niet verstandig om het gas vol open te gooien. In gesprek met Benny bevestigt hij dat we nog in de opbouw zitten en uit moeten kijken voor blessures. We spreken wel af dat er extra loopband-wandel-sessies ingepland gaan worden. In chat met Hans geeft hij aan dat volume niet zaligmakend is. Ik weet het allemaal wel en ik begrijp het ook ... maar toch... In de tweede helft van de week is mijn beleving compleet omgedraaid. Na een duurloopje van 12.4km gevolgd door een wandelsessie op de loopband sleep ik mezelf naar huis. Weinig rust/slaap en het direct 'door moeten' vanuit werk hebben impact. Ik vraag me af waarom ik er nog geen drie dagen geleden zo anders over nadacht. Als ik de echter de trap oploop merk ik dat er weinig mis is met mijn benen. Het is het hoofd wat verder getraind moet worden. Zaterdag was wat dat betreft een prima vervolgtraining. Na de gehele ochtend te hebben geklust was het halverwege de middag tijd voor een uitdagende intervaltraining. Het hoofd had nog de sfeer van de avond er voor te pakken. Met lood in de schoenen zette ik de eerste stappen om 'in te lopen'. Eerst 4km inlopen daarna de 8x 1km op tempo in rondjes ronde de plas. De omslag in het denken kwam gedurende de intervallen. Stap voor stap en sessie voor sessie gingen de kilometers voorbij. En het lukte wonderwel. Gecontroleerd en beheerst de intervallen af kunnen werken. Ik had zelfs nog wat energie over voor de vijf versnellingen die naderhand kwamen. Daarna rustig uitlopen en tijd om in de avond wat bij te komen. Zondag vroeg opgestaan omdat er verder op de dag geen ruimte was. Direct uit bed een duurloop doen op een tempo die naar mijn idee op dit moment net iets buiten mijn macht lag. Ik kwam niet in een flow en moest daardoor scherp blijven om niet te verzwakken. Geen loopje op de automatische piloot. Des te lekkerder was het om bij het eindpunt te komen en te kunnen constateren dat het doel behaald was, behoudens de eerste opstartkilometer. Dat geeft toch een goed gevoel. In totaal circa 80km gelopen plus nog wat wandelkilometers op de loopband. Op naar week 3 :) <![CDATA[R2S week 1]]> https://www.webzwerver.com/2025/06/R2S week 1.html Mon, 30 Jun 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/06/R2S week 1.html Nog midden in de naweeën van een verhuizing wordt het nu echt tijd om aandacht aan de looptraining te besteden. Zo snel mogelijk van 0km naar genoeg om de belasting van een Spartathlon aan te kunnen. Niet geheel vanaf nul - ik had de hieraan voorafgaande week al weer wat gelopen. Maar het voelt wel zo. In een nieuwe omgeving (ook als is het maar 3km van ons vorige huis) paadjes ontdekken. Opnieuw standaardroutines ontwikkelen. De afstanden opnieuw berekenen. Als snel ontdek ik dat het pad rechtsom de recreatieplas Cattenbroek 3.8km is. Daarmee wat rekenen en stoeien en wat blijkt - vrij veel trainingen komen precies uit zoals ik ze zou willen hebben. De poging om hoogtemeters te pakken op het nabij gelegen viaduct faalde ook deze week vrij hard. Vorige week een poging gedaan op het stuk wat op strava "segment Brug A12" heet. Dit segment is 360meter lang en daarin pak je circa 7 a 8 hoogtemeters. Heen en terug dus een slordige 700 meter. De heuvel in het sportpark ligt nu wat verder weg maar is in vergelijking met deze verhouding een uitblinker in efficiency. Deze week zou een fitnessapparaat uitkomst moeten bieden. Eerst circa 12/13 km inlopen - daarna 20 minuten stairmaster. Zo gezegd zo gelopen en stond ik op donderdag voor de Sportcity om daar te horen dat het apparaat nog niet geleverd was. Vervolgens als alternatief met een loopband aan de slag gegaan. Het heuvelprogramma bood echter alleen versnellingen en geen stijgingspercentage. Dit toch maar even gemeld - bleek dat de stijging alleen handmatig kan worden ingezet nadat je op de start knop had gedrukt... Ook dit was dus niet direct een doorslaand succes. Als afsluiter op zondag vier rondjes rechtsom de Cattenbroeker plas gelopen. Best warm. Al kwam ik na het vierde rondje (druk in gedachten met het geven van prioriteiten aan klussen in de kluslijst) dat ik geen last van de warmte had gehad op het moment dat ik er niet mee bezig was. Ook dit is dus een mindset. In totaal 82km gelopen. Het begin is er. <![CDATA[Uit een ander vaatje tappen]]> https://www.webzwerver.com/2025/03/Uit een ander vaatje tappen.html Sun, 30 Mar 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/03/Uit een ander vaatje tappen.html Het is tijd om zaken anders aan te pakken. Als ik op de huidige wijze doorga ben ik bang dat ik in het vroege voorbereidingstraject te weinig focus kan leggen op de belangrijkste bijzaak van het leven. In mijn geval is dat lopen :). Voorbereiden op de Spartathlon. Vorig jaar heb ik driekwart jaar naar de Spartathlon toegeleefd. Ik stond er mee op en ging er meer naar bed. Dat zal nu anders gaan worden. Niet dat dat per-sé een keuze is - het wordt momenteel afgedwongen door 'het leven'. Het leven bracht namelijk met zich mee dat we gaan verhuizen. De komende drie maanden zullen voor een belangrijk deel gevuld zijn met het vertrek uit het huidige huis en alle plannen die we hebben voor het nieuwe huis. Ik merk dat dit zoveel aandacht vraagt - of dat mijn brein dit zoveel aandacht geeft - dat ik minder de focus op het lopen heb. Door gebrek aan focus loop ik veel wisselvalliger. Daarom bedacht ik me dat ik een externe stimulans zou kunnen gebruiken. Eén die niets te maken heeft met alle gedachtes omtrent een verhuizing of een huis, maar één die alleen maar bezig is met lopen - oftewel externe begeleiding. Deze externe begeleiding start met het maken van een persoonlijk loopschema en kan eventueel uitgebreid worden met meer coaching. Voor het eerst dat ik het niet helemaal zelf meer bepaal. Aan dat idee moet ik nog wel wennen. Het lijkt desondanks nu wel een hele logische stap. Externe ogen die meekijken of ik wel/niet het schema kan uitvoeren. Mogelijk geeft me dat net dat extra zetje om tot een een stabielere uitvoering van het loopschema te komen. Vanaf morgen is het 'allemaal' 'een beetje' anders - ik kijk uit naar de samenwerking met #teamFischer en ben erg benieuwd wat het me de komende maanden gaat brengen. <![CDATA[Sri Chinmoy Inspiration Marathon]]> https://www.webzwerver.com/2025/01/Sri Chinmoy Inspiration marathon.html Sat, 25 Jan 2025 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2025/01/Sri Chinmoy Inspiration marathon.html De Sri Chinmoy Inspiration marathon. Volgens de organisatie "een sfeervolle wintermarathon in het Amsterdamse Bos. Je loopt rondjes van 2,2 kilometer op een afwisselend parkoers van trails en asfalt. Geniet van de idyllische schoonheid van het Amsterdamse Bos en de fantastische sfeer van het Sri Chinmoy Marathon Team, bekend van zijn jaarlijke ultralopen." <img src="/assets/images/2025/01/SriChinmoy1.jpg" alt="De Sri Chinmoy marathon" /> Ik kom een half uur van te voren aan en kan om de hoek van het startpunt parkeren. Is altijd lekker na de finish. Al snel kom ik Robert tegen - super om even bij te praten. Later nog meer bekenden - ook leuk om ook Moussa, Henk-Jeroen en Jos te zien. Om 09:55 lopen we naar het startpunt. We zijn met circa 25 mensen. Bij een op de grond liggende tak is de startlijn. Mooi hoe kleinschalig dit geregeld is. Ik ga snel weg op circa 12kmpu. Na 6km wil ik wat vertragen maar bedenk me dat ik deze 'for the fun of it' aan het lopen ben. Niet verstandig willen zijn door het tempo wat rustiger te maken - gewoon kijken waar het schip strand. Het is een mooi en afwisselend rondje van iets meer dan 2km. Van meet af aan drink ik wat op een vast punt in het parcours. Het lopen van rondjes maakt dit soort dingen beter controleerbaar. Anders vergeet ik nog wel eens om te drinken of t eten. Eten doe ik overigens vrij weinig. Voor een marathon is dat denk ik niet zo nodig. Na 20km zet ik als beloning een muziekje op. Het geeft wat afleiding en helpt om het tempo vast te kunnen houden. Ik begin wel wat vaker op mijn horloge te kijken en zie de nog te lopen afstand afnemen. Met wat hoofdrekenwerk kom ik er achter dat ik een tijd onder de 3:30 zou kunnen lopen. Ik ga er meteen wat minder ontspannen van lopen. Vervolgens weet ik de gedachte weer uit mijn hoofd te krijgen en weer te focussen op mijn houding en het lopen. De halve-marathon-lopers verdwijnen langzamerhand van het parcours. Ik dwing mezelf om overal steeds de meest rechte weg aan te houden. Dus midden door plassen en onregelmatigheden. Ik hoef daardoor niet verder na te denken of te twijfelen en kan vaart blijven behouden. Rondje per rondje kom ik dichterbij - elke keer toegejuicht door de tellers van Sri Chinmoy. Het is allemaal weer goed verzorgd. De gedachte om (voor het eerst) onder de 3:30 te lopen popt weer op. Met nogmaals wat rekenwerk zie ik dat ik heel erg weinig speling heb en probeer weer aan te zetten. In het voorlaatste rondje merk ik dat mijn rekenwerk niet is afgestemd op de daadwerkelijke afstand van het parcours. <img src="/assets/images/2025/01/SriChinmoy2.jpg" alt="Met Robert" /> Op mijn horloge ben ik al verder dan in werkelijkheid. Desondanks probeer ik toch nog wat aan te zetten wat resulteert in een snelste ronde. Eindtijd is 3:31:32. Ik ontvang een medaille, beker en een bosje bloemen! Een topdag gehad! Die sub 3:30 komt vast nog wel een keer :). <![CDATA[Een nieuwe omgeving]]> https://www.webzwerver.com/2024/12/een-nieuwe-omgeving.html Tue, 24 Dec 2024 00:00:00 +0100 https://www.webzwerver.com/2024/12/een-nieuwe-omgeving.html Eindelijk is het zover. De nieuwe blogomgeving staat online. En dat werd ondertussen wel tijd :). De afgelopen jaren draaide dit blog op ghost. Ghost is een systeem wat prima werkt. Redelijk simplistisch - maar ik had het idee en de wens om het zelf in eigen beheer te doen - en dan natuurlijk nog iets meer terug naar de basis. Dat is nu zover. Geen database meer op de achtergrond maar pure tekstbestanden in markdown. Dit voelt beter en lijkt beter bij mij te passen. Puur schrijven. Geen toeters en bellen met snippets of editors die mijn leven zogenaamd makkelijker zouden moeten maken. Er moeten nog wel wat toeters en bellen worden toegevoegd om het af te maken. De online editor is (nog) niet geactiveerd. Daarnaast missen er nog enkele elementen die een pagina compleet maken. Maar dat maakt voor dit moment niet uit. Dat gaat vanzelf komen als de tijd hiervoor rijp is. Nu was het doel om dit voor het begin van het nieuwe jaar te realiseren. En dat is gehaald. Een ander doel om nog zes boeken uit te lezen voor het nieuwe jaar is denk ik wat lastiger. Daar is nu in ieder geval meer tijd voor.