Pierewaaijtrail

Terugdenkend aan de DCURBN moet er eigenlijk traditiegetrouw in januari langs de zee worden gelopen. En dat natuurlijk wel in de nacht. Gelukkig neemt de organisatie van de Pierewaaijtrail voor 2026 wel het initiatief voor dit type event. Er valt deze keer te kiezen uit twee smaken, die van 70 en 100km lang. Bij inschrijving was er geen twijfel - 70km is genoeg voor dit moment. Het mag wel even ontspannen blijven.

Om op tijd te zijn bij de start vertrek ik om 19:30 met de trein richting Hoek van Holland. Vanaf Rotterdam Alexander mag ik met de metro. Via een kleine 30 tussenstops kom ik aan op Hoek van Holland. Ik dacht een metro voor mezelf te hebben. Er stappen echter nog vier wazige figuren uit met racepacks, tights en aanverwante loopbenodigdheden voor een reisje langs de zee.

Bij binnenkomst ontmoet ik direct Johan en Peter. Verder erg weinig bekenden. Dit heeft mogelijk te maken met de hoho100 die ook dit weekend wordt gehouden. Nadat de briefingsmail is voorgelezen vertrekken we om 22:00 uur. Ik voel me goed en ga voortvarend van start. Het zand ligt er mooi bij, de wind waait zacht vanuit het oosten. Het belooft een mooie nacht te worden.

Ik loop van meet af aan solo. Dit weet ik vol te houden tot het einde. Ik vind het niet erg. Genoeg om over na te denken. Het donkere strand biedt ook voldoende afleiding. Vrijwel iedereen loopt met hoofdlamp op. Ik kies ervoor om dat niet te doen. De maansikkel geeft net voldoende licht.

Tot en met km 32 gaat het allemaal eigenlijk vanzelf. Daarna komt een post in Katwijk waarna ik even wat wandel. Op de één of ander manier ben ik uit mijn ritme. Het lopen gaat moeizamer, ik ben meer aan het strijden om het eerdere tempo een beetje vol te houden. Bij 47km gaan we voor het eerst echt de duinen in. Ik zet m'n hoofdlamp aan. Na enkele minuten knippert hij. Het teken dat de batterijen niet meer lang mee zullen gaan. Ik zet de hoofdlamp uit en probeer over de duinpaadjes zonder licht te navigeren. Dat is niet zo succesvol.

Na wag aangeklooid te hebben zet ik de lamp weer aan - maar het licht is niet bijzonder sterk. Omdat het een leuk loopje moet blijven laat ik enige tempodoelstelling direct los. Accepteren dat je even niet zo snel vooruitkomt - en wachten op een goede plek om de batterijen te vervangen. Door de koude vingers lukte het niet om in het donker alles uit mijn rugzakje te halen. Ondertussen wordt ik elke duintop op gestuurd die in de weide omtrek te vinden is. Het lampje geeft wel wat licht maar maakt het navigeren wat lastig. Als ik twijfel over de route loop ik in eerste instantie maar een duintop op - dit is niet altijd de goede beslissing. Zo loop ik vlak langs het strand over een duinpad verder en verder.

Na een kort stukje strand mogen we om Zandvoort heen lopen. Bij een tankstation is een post. Ik heb het koud door het vele wandelen over de duinpaden en verkeerd lopen. Bij deze post vergeet ik om de een of andere reden om mijn batterijen te vervangen. Na een kort stop hobbel ik verder. Ik ben in de tussentijd bijgehaald door vier a vijf mensen. Nog geen 500 meter verder en ik zie echt niets meer met m'n lamp. Ik besluit om aan te haken bij twee lopers/wandelaars die baden in het licht. Ze wandelen met stokken en hierdoor op een tempo wat ik wandelend niet bij kan houden en dribbelend vrij soepel. Omdat we langs een bedrijf lopen met veel ledverlichting krijgen mijn ogen teveel tegenlicht waardoor ik het pad niet meer zie. Ik moet de anderen laten gaan en vervolg mijn eigen pad.

Gelukkig kom ik een straatlantaarn tegen waarmee ik voldoende licht heb om mijn batterijen te vervangen. Dit duurt best lang waardoor ik genoodzaakt ben om m'n jasje aan te trekken. Eerst de spieren weer opwarmen door flink door te wandelen, vervolgens gaan dribbelen en daarna lopen is het idee. Het energielevel is ondertussen niet meer wat het is geweest. Na Zandvoort mogen we gelukkig weer het strand op. Even...

Tot mijn ongeloof mag/moet ik weer het strand af. Gelukkig deze keer niet door de duinen - maar een klinkerweg wacht me op. Ik zie lopers tegemoet komen. Dit moeten de eerste 100km lopers zijn. Ik moedig ze aan. Vervolgens komen er meer en meer lampjes me tegemoet. Ze lopen ook een mooi tempo - het blijken 50km lopers te zijn... De dag is dus echt alweer begonnen.

Met nog 5km te gaan ga ik weer het strand op. Ik voel me weer wat beter en wil weer 'echt' gaan lopen. De strandpret duurde echter niet lang. Weer de duinen in. Nu ging ik wel serieus in gesprek met de race-director... in mijn hoofd. Na flink wat gemopper kwam ik toch uiteindelijk aan in de Beach inn. Net binnen de 10 uur. In de Beach Inn was het een drukte van belang. Veel 25 en 15km lopers. De hoeveelheid mensen en stemmen was even wennen na een nacht alleen hobbelen over het strand.

Een broodje en een kop soep brachten me weer tot leven. Al snel kwamen eerst Peter en daarna Johan ook aan. Het werd daardoor erg gezellig. Pierewaaijtrail... een mooie loop.

1 februari, 2026