webzwerver

wandering through the world (wide web)

RunForestRun - Drents Friese Wold 13 januari 2018

» »

1 dag voor deadline me uiteindelijk ingeschreven voor mijn eerste #RFR RunForestRun.

runforestrun

Onder de noemer runforestrun organiseert Winfried Bats verschillende evenementen. Begonnen omdat er zo weinig mooie trails in de natuurgebieden van met name Drenthe werden georganiseerd. Op zaterdag was de tweede editie van het Drents Friese Wold #DWFwaarvoor ik me de week ervoor had ingeschreven.

De benen voelden goed, in de trainginsaanloop naar de SallandTrail is het wel prettig om een aantal checks in te bouwen om te kijken waar 'we staan'. Enige waar ik op voorhand tegenop zag was de terugreis. Zo'n twee uur terug rijden met mogelijke krampverschijnselen zag ik niet zo zitten.

Om 07:15 stipt vertrokken uit het Woerdense. Rustig op de cruise-control me houdende aan de aangewezen snelheid. Net na Nijkerk nog ergens een bak koffie gescoord om verder te kachelen. Op tijd aankomen moest wel lukken. Ik was zelfs zo op tijd dat ik als tweede aanwezig was. De vrijwilligers waren nog druk bezig met het ophangen van de laatste bordjes.

Voor me was Henk aangekomen waar ik later kennis mee maakte. Henk zou de 26 doen, ik ging voor de 46. Henk op de vibrams, ik op de Luna's. Opmerkelijk snel ging de tijd voorbij en de kantine liep snel vol. Tijd om de laatste voorbereidingen te treffen, het toiletritueel en me om te kleden voor de start. Daarvoor nog even Salif en Barbara tegengekomen, leuk om ze weer even te spreken.

start

Om 10:30 mochten we vertrekken nadat de barcode was ingescand. Zo'n 80 man/vrouw hadden zich opgegeven voor de langste afstand van die dag. Ergens in het midden liep ik rustig aan om even te wennen aan de omgeving en het juiste loopritme voor de dag te vinden. Door het bos heuveltje op heuveltje af, onder een tunnel door direct het bos weer kwamen we al snel op een mooi pad wat volledig kapot was gereden door de boswerkers oid.

Dat in combinatie met het wat natte weer van de laatste tijd gaf je de optie om of door enkeldiepe modder wat als je het een beetje handig deed nog met droge voeten kon doorlopen of direct het water in. Ik koos voor het dansen in de modder wat tot de helft goed ging. Daarna met natte voeten verder. Voorbij het modderparcours zat de hartslag op de 212, tijd om even rustig aan te doen en de hartslag in normaalstand te krijgen. Dat lukte redelijk totdat we bij het Canadameer uitkwamen wat enigzins buiten zijn oevers was getreden. Vol door het water heen. Mooi. Erg mooi. Daarna nog enkele modderige single tracks en werden we verder door de bossen geleid.

sokken

De waarde van mijn injinji sokken bleek direct na de modder. De sandalen verschoven niet onder mijn voeten maar bleven mooi zitten. Zonder sokken met modder was dit de afgelopen keren een heel ander verhaal. Rond km 22 was de tweede post in de buurt van Diever waar ik voor het eerst even een kleine pauze hield. Even een korte ontmoeting met een Jochum, oude bekende van de Wisentrail, gehad. Na deze pauze begon het super te lopen. Ik voelde me goed en het gaf een kick om steeds te kijken of ik een voorganger kon bijhalen. Het lukt om het tempo redelijk op peil te houden en ik was, naar mijn gevoel, ontzettend snel bij de derde post.

Die kwam overigens ook mooi op tijd, want ik durfde geen reep meer te eten en was toe aan wat ander voedsel. Na enkele minuten op adem te zijn gekomen ging ik verder voor de laatste 8.x kilometer. Het duurde even voordat ik weer op gang kwam. Nog een pak zand tegengekomen waarin een aantal squads zich aan het uitleven waren, als toetje nog een heuvel en een 'dolle sprint' naar beneden toe op de finish af.

Naderhand erg gezellig wetenswaardigheden kunnen uitwisselen. Mooi parcours, goed aangegeven, goede organisatie, gezellige vrijwilligers. Top!

Marathon van Rooi / Sint Oedenrode

» »

Eens in de vijf jaar wordt de Marathon van Rooi in Sint Oedenrode georganiseerd door Fortuna '67. Het leek me mooi om deze mee te lopen gezien de kleinschalige opzet. Na twee maanden van niet / nauwelijks voorbereiding wat ingecalculeerd was in September maar in Oktober wegens drukte gewoon echt niet kon was het op 5 november zover.

Door de weinige duurtraining had ik het voornemen om er vol in te gaan al laten varen. Enigzins behoudend startte ik om de spieren wat op gang te laten komen. Na een korte licht ongelovige vraag van Endy Kasanardjo of ik echt met lange broek ging lopen had ik toch mijn twijfels aan de kant gezet en gekozen voor de korte variant. Iedereen sprintte naar mijn gevoel bij de start om 11:05 weg. Direct redelijk in mij zelf gekeerd besloot ik mijn eigen tempo te gaan lopen en liep vrijwel direct alleen.

Na twee kilometer had ik het gevoel dat het wel goed zat met 'de spieren' en bedacht me dat het toch prima was als ik tussen de 5:30 en 5:35 zou blijven lopen. Gewoon kijken hoe lang dat goed zou gaan. In Amsterdam op de bosbaan had ik dat eerder dit jaar circa 21km kunnen volhouden. Ik was benieuwd hoe het nu zou gaan verlopen. Men zei dat het de marathon veel mooie natuur had. En dat is het gekke. Vrijwel niets van de natuur kan ik me herinneren. Sommige doorkijkjes staan me bij maar een stuk minder dan normaal tijdens een loop.

Temeer het geklets van het groepje waarin ik toch was verzeild. Het tempo van 5:30/5:35 had er voor gezorgd dat ik toch de 1e 10km wat mensen had ingehaald. Dit groepje van twee lopers en een begeleider bleeft echter steeds hetzelfde tempo lopen. Veel geklets tussen de begeleider op de fiets en naar wat later bleek een halve marathon loper zorgden voor veel afleiding en of ik er nu een paar meter achter liep of er voor. Beide was wel prettig en zo vlogen de kilometers voorbij.

Tot een km of 25 was ik redelijk goed in staat om mijn eigen tempo te maken. Doel nog steeds om rond die 5:30/5:35 te blijven. Daarna werd het ineens een stuk lastiger en zakte ik een aantal kilometers meer naar de 5:40 waarop de de aflossing van de halve marathon loper er zich wat nadrukkelijker mee ging bemoeien. Deze loper was een soort van rekenwonder want we werden regelmatiger voorzien van te verwachtte einddtijden met het huidige tempo wat we liepen, het verval in tijd wat we hadden opgelopen na de wisseling etc.. etc.. Wonderlijk.

Vanaf km 30 mochten we zo'n 2 km vol tegen de wind in, dat was even bijten zeker omdat in die buurt er ook nog wat hagel voorbij kwam. Maar daarna was het een soort van aftellen / wegstrepen van kilometers. En dat voelde lekker. Op het eind nog een sprint naar de finish om daarna redelijk wezenloos wat gesprekken te houden.

Officiële finishtijd 03:51:02 wat 1 seconde scheelde met mijn geklokte tijd :). Nog even binnen aan tafel gezeten maar dat voelde op de een of andere manier vreemd aan. Snel terug in de auto naar Woerden waarbij ik 2x een verkeerde afslag,  ondanks de extra koffie bij een tankstation, heb genomen. Op naar de volgende! Alle vrijwilligers bedankt voor de organisatie, het enthousiaste bemannen van alle drankposten en het wijzen van de weg!

Het lopen van de spartathlon is een ongekende luxe

» »

Vandaag tijdens een reguliere weekafsluitende lunch bij de meest bekende snackbar van Nederland, de FEBO, kwamen de verhalen al snel weer naar boven. Mensen die thuis zitten, werkloos en voorlopig ook geen zicht op verandering. Alternatieven veelal onbekend. Mogelijkheden voor kantoorpersoneel om makkelijk andersoortig werk op te pakken zijn minder voor handen.

Sterk gespecialiseerd, doorontwikkeld personeel zal een stap terug moeten doen in het verwachtingspatroon. Wie kan dat? Hoe zal een maatschappij gaan functioneren waarin een groot deel van de hogergeschoolde beroepsbevolking thuis op de bank zit? Ongewenste neveneffecten van efficiëntere en effectievere werkmethodieken en het moeten sneller communiceren.

Werk bepaald voor een aanzienlijk deel de maatschappelijk status. Niet wie ben je, maar wie ken je en wat verdien je zijn bepalende factoren. De snelheid van werken, van reageren bepalen de nieuwe omgangsvormen. Het opmerkelijk vinden als iemand even langs komt ipv een appje. Het herkenbare van een face-to-face gesprek ipv een email. De opkomst van de electronica staat navenant voor de vermindering van interpersoonlijke contacten.

Hoe anders was dit 'vroeger'. En dan niet het vroeger van 20 jaar geleden. Nee het vroeger van zo'n 2500 jaar geleden. Toen herauten de boodschappers waren. Het nieuws zich niet verspreide via de digitale snelweg maar via de bergen en bossen, de trails... De tijd en de beleving ging langzamer, men had meer tijd ook voor elkaar. 

Vandaag gaan weer een stel bijzondere mensen op pad. Mensen die de tijd hebben genomen om zich te bekwamen in dat wat de mens groot heeft gemaakt, namelijk het lange-afstandslopen. Ze gaan de reis ondernemen van Athene naar Sparta, oftewel de spartathlon, in navolging van de Griekse koerier Phidippides. 250 kilometer lopen om uiteindelijk te knielen voor een standbeeld. Alsof de tijd even stilstaat. Een luxe die zich momenteel maar weinig mensen kunnen veroorloven.

Wisenttrail 54k

» »

Het was weer hoog tijd om een trail te lopen. Na de succesvolle finish van dag 4 van de Boxmeerdaagse durfde ik het wel weer aan om iets verders uit te proberen.
Het idee om Texel als revanche in oktober te gaan lopen is grotendeels uit het hoofd gezet. Er zijn zoveel leuke evenementen om aan mee te doen dat het wat dat betreft al lastig is om er eentje uit te kiezen. Uiteindelijk gekozen voor de Wisenttrail, een gebied waarin ik nog niet eerder had rondgehobbeld, dus dat is altijd een plus :).

Het schema wat ik eigenlijk nog volgde voor mijn revanche op Texel enigzins aangepast op de Wisenttrail en het herstel van de Boxmeerdaagse. Deze keer zo goed als volledig het schema kunnen volgen! Dat is ook wel eens anders geweest. Volgens Strava zit het nog niet eerder zo goed met mijn conditie, dus dat is hoopgevend. Eens te meer omdat ik me ook zo voel :). Die intervallen lijken toch echt te werken.

Als voorbereiding op de zondag was er zaterdag het singelpolotoernooi (wat ik als kijker mocht meebeleven) met een BBQ als afsluiter. Het voelde niet helemaal goed om hier aan mee te doen met de gedachte in het achterhoofd dat ik de dag er na zo'n 54km zou moeten gaan lopen. Geheel tegen de gewoonte en traditie in toch maar wat eerder naar huis gegaan. Lastig al die keuzes.

's Ochtends vroeg opgestaan voor de laatste voorbereidingen en een rondje hond. Daarna rustig op weg naar Ughelen, ik had tijd genoeg voor de dingen die voorafgaande aan de start nu eenmaal horen. De parkeerkplek was zo'n 10 minuten lopen van de startlocatie. Iets wat me al deed afvragen hoe ik daar ooit weer terug moest gaan komen. Maar goed de heenweg lukte prima. Startnummer met een bakkie opgehaald in een kerk, dat is ook weer eens wat nieuws :). Op voorhand wat loopervaringen in het zonnetje uitgewisseld. Op verzoek van de organisatie moesten we ons opstellen conform verwachte eindtijd tov de anderen. En dan zie je weer hoe bescheiden iedereen is. Een handjevol loopt naar voren, de rest blijft rustig op gepaste afstand van het startlint.

Stipt om 10:01 vertrokken we. Op de een of andere manier liep ik in beginsel vrij vooraan, maar dat tempo lag direct te hoog, dus heb ik me na enkele honderden meters direct op mijn eigen tempo vastgepind. En toen ging de tijd eigenlijk heel snel. Om het half uur wilde ik wat eten en voor dat ik het wist was het eerste halfuur en daarna het uur om. Nog vier uur dacht ik op dat moment wat toch wat twijfel aanwakkerde. Maar goed, de eerste en de tweede post overgeslagen en direct door kunnen hobbelen. Met posten om de circa 9km was de trail erg goed verzorgd. Langzaam werd het groepje wat kleiner en liepen we continue / enigzins verspreid met een man of 6 van post naar post. 

Onderweg had de organisatie nog een bak zand neergelegd wat schijnbaar de grootste zandverstuiving van Europa is. Redelijk soepel kon ik daar doorheen komen, toch misschien een voordeel van de middenvoet landing? Vanaf post 4 uiteindelijk in Jochem een loopmaatje gevonden die ongeveer hetzelfde tempo steeds aanhield. Ik begon aan die 'etappe' vrij slecht door rechtervoet niet voldoende op te tillen terwijl ik als een hinde over een boomstam heen sprong. Dit resulteerde in een pijnlijke behoorlijk bloedende teen. Gelukkig waren we nog niet helemaal klaar met het zand, of was het zand nog niet helemaal klaar met ons waardoor het bloed mbv zand snel kon stolpen. 

Terug weer op het punt waar de 34 en de 54 samenkwamen voelde ik me nog goed, vermoeidheid begon we wat op te spelen maar het viel niet tegen. Gezamenlijk met Jochem na een kleine pauze weer verder getrokken voor de laatste sessie. We konden mooi samen oplopen, kop over kop en wisten daardoor toch nog enige snelheid te behouden. Langzaam haalden we zelfs nog wat andere 54k lopers in. Ik zag de km's voorbij 'vliegen' op mijn horloge.  500m voor het eind kreeg ik uit het niets enorme maagkramp en moest even stoppen. Misschien was dat gelletje toch over datum... Na een kleine break kon ik ook de laatste paar meters uithobbelen. Daarna er gelukkig ook geen last meer van gehad. Na de finish even bijkomen, finisher shirt ophalen en op zoek naar de parkeerplaats. Enkele high-fives uitgedeeld met andere 54k lopers die bezig waren met hun laatste kilometer, mooi hoor. Uiteindelijk na wat pauzes/gesprekken bij/met verkeersregelaars de auto gevonden en weer voorzichtig terug naar huis. 

Wisenttrail 54 = done.

60vanTexel DNF

» »

'Heb je er zin?' in vroeg Marcel vlak voor de race. Marcel en ik volgen elkaar al enkele jaren via Strava, maar hadden, ondanks dat we beiden in Woerden wonen, elkaar nog nooit in het echie ontmoet.

Ik twijfel over het antwoord en misschien was dat al een teken aan de wand. De focus was er niet helemaal, terwijl ik normaliter in mijn eentje naar een wedstrijd toeleef waren we nu het het gehele gezin een paasweekend op Texel. Enorm gezellig maar daardoor leefde ik steeds tussen twee gedachten in. Zucht ... de macht der gewoonte slaat terug als er afwijkingen zijn. Toch ben ik er van overtuigd dat afwijkingen goed zijn en geen invloed moeten hebben om mij prestatie, zeker gezien het niveau van mijn hardloop-episodes.

Tuurlijk had ik er zin in, echter het weer (de wind) stond me al iets tegen, vanuit de strandmarathon van Den Haag wist ik dat de wind heftig om zich heen kon slaan. Naar mijn gevoel was het zeker geen windkracht 3-4. Maar goed het hele spul startte om 10:35. Wat onrustig liep ik te zoeken naar een goed groepje wat ongeveer hetzelfde tempo liep. Echter iedereen leek, naar mijn gevoel, met een halve marathon bezig te zijn en niet met een ultra van 60km.

Op het eerste stuk strand liep het lekker, ik kon mooi meelopen, pakte af en toe een rug (of twee) en af en toe vol de wind. Tempo ging ook mooi, het liep eigenlijk beter dan ik op voorhand had verwacht. Toch duurde dit stuk strand me net iets te lang, ik meende de Koog al te herkennen maar dit bleek later onzin te zijn. 

Bij de passage van het eerste wisselpunt werden we als helden toegejuicht, mooi is dat :). Tijdens het stuk door het bos kon ik mooi even wat eten en bijkomen. De bedoeling was om bij het tweede stuk strand weer met een stuk of wat mensen mee te lopen maar dit slaagde niet geheel. Toch mooi een eigen tempo weten te pakken en te genieten van de wind en het opwaaiende zand, strandlopen is nat, strandlopen is zwaar, strandlopen is mooi.

Bij de opgang, nu wel voorbij De Koog stond de hele familie te juichen, in d'r enthousiasme vloog m'n dochter nog onderuit. Zelf was ik al behoorlijk in een zone gekomen waardoor ik er eigenlijk enorm van schrok. Snel verder over de rand om een hagelbui te verwelkomen. Naast de koude voeten nu even helemaal koud geworden.
Het lukt om toch weer een mooi tempo te pakken tussen de 5:30 en 5:50. Ik ging goed..

Aan het eind van dit gebied moesten we een soort van dijk / verhoging over. De groep waar ik half en half in meeliep ging mij te snel eroverheen en met name te snel ervanaf. Daar heb ik toch wat huiver aan over gehouden na de LimburgsHalfzware. Nu de wind weer vol tegen kreeg ik meer moeite om het temp vast te houden. Uiteindelijk na circa 30km naderden we een duinachtig gebied wat een paar keer op en neer ging. En daar was het vrij snel afgelopen.

De rechterheup en knie, maar met name de heup, begon ineens op te spelen. Met een pijnscheut per stap vloog mijn motivatie en zelfvertrouwen onderuit. Zo wilde ik niet nog 30km lopen. Na een paar keer te zijn gaan wandelen om te kijken of het overging en de pijn eigenlijk alleen maar erger werd besloot ik de handoek in de ring te gooien.
Ik wandelde verder naar de Robbenjager alwaar ik werd opgehaald door mijn vrouw die ik in de tussentijd gebeld had.
De 60vanTexel was voor mij voorbij.

Het besluit om te stoppen was op dat moment heel makkelijk, ik voelde er ook weinig bij. Het was gewoon de beste beslissing. Nu voelt het anders. De drang om zelf wat unfinished business af te gaan handelen is groot.
Wordt vervolgd.