webzwerver

wandering through the world (wide web)

Entries for month: January 2020

Opgeladen #DCURBN

» »

Je moet je loopje altijd een naam geven. Eén van de dingen waar ik altijd aan denk tijdens het lopen. Vaak vergeet ik ook weer wat ik heb bedacht. Maar deze keer niet. 'Opgeladen' schoot door mijn hoofd. Dat is wat het is. Mijn lijf is er klaar voor. De geest idem dito.

Een voorbereiding van 3 maanden loopt ten einde. Ik heb er ook wel genoeg van. Het mag nu onderhand ook wel eens gaan gebeuren.

Nu kan ik er niets meer aan doen. Het enige wat in de voorbereiding nog mis kan gaan is wat essentiële spullen vergeten. Voor de rest is het nu geduld hebben.

Geduld tot morgen. Geduld tijdens de treinreis. Geduld tijdens de heenweg naar Den Helder. Geduld tijdens de terugweg naar Castricum. Weten dat dit lang gaat duren met de te verwachten wind. Dat wordt het lastigste deel. Blij zijn met elke snelheid.

Je tevreden stellen met het feit dat het even niet gaat want het zal later weer beter gaan. Uiteindelijk is het allerlaatste stuk zeer waarschijnlijk wind mee. En dat is iets om naar uit te kijken.

Sinds ik de weersverwachting gisteren onder ogen kreeg zit ik een soort van zone. Volledig in de focus. Alles beleef ik superintensief. Daarnaast ook zo hier en daar wat kortaf .. tja zenuwen spelen blijkbaar toch wat op. Het maakt niet uit. Dit is wat het is. Dit is wat het moet gaan worden. Morgen gaat het gebeuren. #DCURBN130

Nog 4 nachtjes slapen #DCURBN

» »

Nog 4 nachtjes slapen en dan is het zover. Wakker geworden met dezelfde gedachte als die van de afgelopen x keren dat ik opstond: 130km DCURBN. Het komt nu echt dichtbij.

Beheerst het je leven dan? Nou nee maar het heeft wel wat impact.

Ik probeer elke nacht eerder te slapen omdag ik 'ergens' gelezen heb dat dit zou kunnen helpen.

Ik heb de koffie-inname zwaar omlaag gegooid om ultiem resultaat te hebben als ik tijdens de DCURBN wat caffeïne nuttig (ook ergens gelezen).

Ik ontbijt nu elke ochtend ipv ergens in de middag om het lichaam te voorzien van zoveel mogelijk energie en brandstof. Ik ben ook aan het experimenteren met een sportersontbijtje van de sportvoedingwebshop. Lijkt overigens op een soort van brintapapje wat ik normaliter liever oversla ... maar goed alles voor een uitgerust weldoorvoed lichaam.

Mijn collega's merken dat ik sneller terug ben van mijn dagelijks rondje in de lunchpauze. DCURBN is natuurlijk de reden voor tapering, maar de EDHchallenge gaat gewoon door.

En langzamerhand begint het allemaal zijn vruchten af te werpen. Ik voel me fit en fris behoudens een licht vol hoofd. Maar heb niet het gevoel dat dit zich gaat uiten in een verkoudheid.

Alleen nog wat lijstjes maken, materiaal controleren, planning maken, de laatste lekkernijen voor onderweg kopen en ... nog vier nachtjes slapen :) dan is het zover.

Trainingsperiode ten einde #DCURBN

» »

De trainingsperiode zit er op. Van de afgelopen 10 weken kwam ik in 8 daarvan boven de 100km. Dit met 3 x een marathonafstand in de afgelopen vier weken op het strand. Gemiddeld kwam ik redelijk in de buurt van het aantal km wat op de planning stond.

Daar is natuurlijk wat in geschoven door het elke dag hardlopen. Uiteindelijk dus minder 'echt' langere afstanden gelopen dan de bedoeling. Of dat erg is moet gaan blijken.

Qua vermoeidheid was het iig genoeg. Al kwam de vermoeidheid de laatste tijd niet echt door het hardlopen maar meer door de zaken 'er om heen' zeg maar 'het leven naast het lopen'.

Maar goed, nog een kleine twee weken voordat de DCURN van start gaat. Ik heb er nog aan gedacht om volgende week mee te doen met de Cri Chinmoy marathon maar denk nu dat het niet verstandig is.

Een aantal dingen nieuw geprobeerd. Wederom een fitnessprogramma gestart en wederom niet afgemaakt. De oefeningen hadden een te grote impact op mijn lijf. Al voelden ze eerlijk gezegd wel goed. Puur met lichaamsgewicht bezig om in positie als 'de kikker' te komen. Daarnaast koste het teveel tijd. Zo'n drie kwartier per dag standaard er bij had ik niet.

Terugkerend thema in deze periode was wel de rechterknie. Daardoor niet alles kunnen doen wat ik had willen doen. En nog steeds voelt de rechterknie anders dan de linkerknie. Nog maar even doorgaan met de rekbandoefeningen.

Om het zuigende strand te simuleren wandel ik de laatste tijd regelmatig met gewichten aan mijn enkels. De komende twee weken ook nog maar eens kijken of ik wat kan fietsen. Gewoon even wat andere beweging.

Eigenlijk komt het belangrijkste nu. Mentale voorbereiding. Het lichaam opladen. Rust nemen. En mezelf er van overtuigen dat het het na 105km heel verstandig is om nog 25km te gaan lopen. Dat laaste gaat nog wel een dingetje worden. Wat dat betreft is de voorbereiding nog maar net gestart :-).

Op je slippers?

» »

Draag jij nu slippers bij het hardlopen?
De vraag verrast me enigzins. Op zich komt de vraag wel vaker voor maar de timing is wat vreemd. De vrouw van de man die de vraag stelt loopt net om mij heen in een cirkel.

Ik sta langs de vloedlijn met de man en de vrouw op 1 meter afstand. De man stond net nog zijn hond uit te schelden. De vrouw voelt in haar zakken of ze niet iets lekkers heeft voor t beest.

De man steekt geen hand uit maar baalt zichtbaar van de situatie en raakt afgeleid door mijn sandalen.
Ja antwoord ik, het zijn sandalen, speciaal voor het lopen terwijl zijn vrouw voor de zoveelste aanval van de hond springt.

Het beest heeft het op mij voorzien. Niet alleen blaffen maar ook daadwerkelijk een poging gedaan om mij te bijten. Als ik een stap naar voren zet snijd hij me de pas af. Streng aankijken helpt niet. Strenge en zachte woorden helpen ook niet.

Het beest blijft steeds halve cirkels lopen om bij me te komen. Geen idee wat ik t beest heb aangedaan. Maar hij is duidelijk niet blij met mij. Hij gehoorzaamt niet. Luistert niet naar de man of de vrouw. Van weersomstuit gaat het andere hondje ook vrolijk naar mij blaffen.

Ik probeer de man 'normaal' te antwoorden maar raak continue afgeleid door de hond. Uberhaupt dat hij niets doet om het beest te pakken bevreemd me.

Honden op t strand vind ik prima, losse honden vind ik ook geen probleem. Dat een hond even gek in z'n hoofd wordt als hij iemand ziet rennen en vrolijk mee gaat doen vind ik ook geen probleem. Maar dit is toch wat irritant. Het beest kwam van ruim 15 meter afstand in eerste instantie blaffend op mij afrennen. Vervolgens probeerde hij me vanaf achter aan te vallen op kniehoogte.

De vrouw schrok daarvan en kwam vervolgens op mij afrennen. Zij had duidelijk betere bedoelingen dan haar hond. En zo geraakten we in een soort van impasse. De hond liets zich niet pakken steeds uitvallen doend naar mij. De vrouw sprong vervolgens op de hond af om hem te stoppen. Mijn strategie was ondertussen van 'afschrik wekken' naar 'gerust stellen'. De vragen van de man kwamen uit het niets en hadden daadwerkelijk niets met de situatie te maken. Daardoor werd het allemaal wat absurd.

Ik probeer de hond gerust te stellen samen met de vrouw wat natuurlijk niet werkt. Na diverse pogingen krijgt de vrouw uiteindelijk de hond  te pakken. Ik krijg excuses en kan verder lopen.. gewoon op m'n sandalen.

Zwaar tot loodzwaar

» »

De woorden echoën in mijn hoofd. Hans vatte het even mooi samen in een bericht.

Ik ben zo vrij om de volledige zin even te quoten: "Wat ik hiermee wil zeggen is dat het niet aan jou ligt, maar aan het strand. Hou er rekening mee dat het zwaar tot loodzwaar zal zijn dan is je verwachting hoogstwaarschijnlijk het meest reëel."

Als iemand die meerdere malen aan de start van de DCURBN heeft gestaan zoiets tegen je zegt.. dan zegt dat wat. De DCURBN is zwaar tot loodzwaar. Je moet niet hopen op een lichte variant. (Wat ik eigenlijk altijd stiekem doe).

Ik mag dus niet meer op voorhand denken dat het wel zal meevallen. Het gaat niet meevallen. Het gaat zwaar zijn. Loodzwaar.

Gek genoeg verdwijnen door deze woorden alle zenuwen. Ik weet nu waar ik aan toe ben. De gedachte geeft me kracht. Het sterkt me. Nog een paar weken.

Een goed plan bedenken qua eten en drinken en dan er vol voor gaan.