webzwerver

wandering through the world (wide web)

Entries for month: April 2021

HUT 2.0 aka Het Pelgrimspad - De Voorbereiding

» »

Ik kijk naar een leeg bureau. Net als vroeger, voor een tentamenweek of iets dergelijks, heb ik alles opgeruimd. Het is een oude gewoonte om voor een 'groot iets' orde te creëren in het hoofd. Een leeg bureau helpt daarbij.

Voor de rest houdt de vergelijking qua voorbereiding wel op. Waar ik me qua voorbereiding (het leren) op een tentamenweek altijd op het laatste moment begon ben ik nu al zo'n vier maanden 'echt' bezig en in het hoofd al ruim een half jaar.

Per de eerste week van januari gestart met een 'heus' trainingschema. Ik merkte dat ik wat meer leidraad nodig had om me te focussen op de training. De trainingsmethodiek van Camille Herron sprak me wel aan. Een dame die 'gewoon' bier blijft drinken en meer gericht is op het regelmatig en vaker lopen van kortere afstanden dan bijvoorbeeld lange dubbeldekkers in een weekend. Puur uit praktische overweging, waar haal je tenslotte alle tijd vandaan, sprak me dit ook wel aan.

Grotendeels alle trainingsweken goed kunnen volgen met wel helaas enkele uitzonderingen die door bijzondere omstandigheden werden veroorzaakt. De opbouw en het volume voelt goed. Wat dat betreft ben ik er wel van overtuigd dat de conditie goed zit.

Eén ding heb ik echter niet goed getraind. Het eten tijdens het lopen. Op de één of andere manier heb ik dit weer overgeslagen. Tijdens deze trainingsperiode een tijdje in de ban geweest van het lopen op vetverbranding. Dit heb ik regelmatig getest tijdens de langere duurloopjes van circa 30km.

Op een gegeven moment (vrij laat) drong het door dat dit best leuk kan werken bij ééndaagse events maar tijdens een meerdaagse misschien niet de allerbeste voorbereiding is. Ik hoop dat op te lossen door de inspanning laag te houden dus niet al te hard te gaan lopen. Daarbij een aantal keer met de reepjes van ChiaCharge gelopen. Deze werden niet direct verworpen door de maag dus zijn ze toegevoegd aan de paklijst.

Tijdens wat podcasts (looppraat) kwam ik nog een mooie tip van Martine Hofstede tegen: verwen jezelf / zorg goed voor jezelf. Een tip om te onthouden. Tevens werd er in drie verschillende podcasts benadrukt dat regelmatig en goed eten de kern is van een lange ultra danwel een meerdaagse. Een mooi punt van aandacht voor de komende week.

Alleen nog alle spullen bij elkaar zoeken en inpakken. Ik ben rustig maar ook gespannen. Een lange reis, de voorbereiding, zit er op. Nu mag het echt gaan gebeuren.

Once ... always

» »

In een verloren moment loop ik even naar boven om nog een stukje te kunnen lezen uit het boek waar ik al een paar weken mee bezig ben. Elke avond voordat ik ga slapen een paar bladzijden tot een hoofdstuk. Soms meer dan één hoofdstuk.

Dit leesritueel bevalt me wel. Even geen scherm. Even geen dagelijkse beslommeringen maar heerlijk vertoeven in een andere wereld.
Dit boek vraagt/eist echter om aandacht. Langzamerhand, ik ben nu halverwege, kom ik meer 'in' het boek. Ik krijg het gevoel dat ik de hoofdpersoon wat beter begin te begrijpen.
Het boek 'once a runner' gaat over het leven van Quenton Cassidy. Zijn leven staat in het teken van het lopen met als ultieme doel het lopen van de mile binnen 4 minuten.

De hoofdstukken worden (tot nu toe) wat fragmentarisch weergegeven en geven per deel een inkijkje in het leven en de gedachtes van de hoofdpersoon.
Ik ben aangekomen bij hoofdstuk 17 - 'Breaking down' waarin beschreven wordt wat het effect van de hoge intensiteit van trainingen heeft op de gemoedstoestand en het complete leven van de hoofdpersoon. De fase van trainingen waarin botweg het kaf van het koren wordt gescheiden.

Mijn zoon roept ondertussen naar boven waar de brand... ligt. Ik versta hem niet goed en geef aan dat we deze niet hebben. Hij loopt weer terug en ik hoor mijn vrouw zeggen dat het weer goed gaat. Ik realiseer me dat hij om een branddeken vroeg. Omdat ik verder geen verschrikte kreten oid hoor lees ik weer verder. Het boek heeft me volledig te pakken en ik lees over de manier waarop Quenton omgaat met twijfels en de vraag 'waarom doe ik dit'.

Ik glimlach bij de term 'self-made obsessive-compulsive'. Een label wat over het algemeen niet veel goeds voorspelt over de mensen waarop deze wordt geplakt. Anderzijds is er toch ook een klein glimpje van herkenning. Om verder te komen op wat voor gebied moeten er simpelweg uren worden gedraaid.

Om die uren te draaien moeten er keuzes worden gemaakt. En keuzes hebben consequenties dat andere dingen ook weer niet kunnen. Door te leven in de koker van eerder gemaakte keuzes kom je verder. Je komt dichter bij je doel maar daarvoor moet je dingen laten. Dit kan zowel verstikkend als bevrijdend werken.

Ik lees het hoofdstuk uit en begin spontaan opnieuw. Sommige mensen durven te zeggen dat lopen gelijk is aan het leven. Of dat lopen een metafoor is voor het leven. De Raramuri zien lopen als de manier waarop de aarde in beweging blijft. Het gaat om doorbijten wanneer dit nodig is. Niet uit overtuiging maar uit praktische overweging. Het gaat om... Mijn gedachten razen door.

Nu één dag later, heb ik voor het eerst in mijn leven een hoofdstuk 4x achter elkaar gelezen waarbij één ding heel duidelijk wordt. Quenton moet niets van al deze gedachtes hebben.

Iets

» »

Hoopvol gaf ik aan dat ik zondag iets rondom Woerden zou willen gaan lopen.  Het iets kon van alles betekenen. Voor mij impliceerden deze vier letters een loop van 50km of 80km. Niet op zaterdag de DMUR als gepland en gehoopt. Door alle maatregelen rondom Corona heeft de organisator besloten om de loop uit te stellen. Mijn planning was er volledig op afgestemd dus ik wilde het sowieso lopen.

Helaas moest ik de planning iets aanpassen. In het kader van een sleep- en sjouwdag moest er op zaterdag ook het eea gedaan worden. 's-ochtends om 05:45 op om nog een loopje te doen voordat we naar de andere kant van het land zouden gaan. Daar aangekomen gestart met een bakje koffie en met het hele gezin daarna  de 'tuin' in gegaan. Tuin is een mooi woord voor wat dit in de afgelopen 10 jaar verworden was tot één grote opslagplaats van hout, stenen, machines, en 'je kan het zo gek niet bedenken spullen' die altijd wel een keer van pas zouden kunnen gaan komen.

Twee weken geleden een container van 20kub volgegooid met hout. Vandaag stonden er twee van 10kub voor t hout klaar en 1 van dezelfde omvang voor grofvuil. Wel mooi om dit als gezin te doen en zo familie te kunnen helpen. Een mooie dag. M'n dochter die rondliep met een sloophamer van een kilo of twee. Het continue door kunnen werken van m'n zoons. De flauwe opmerkingen die al jarenlang de ronde gaan. Aan het eind van de dag was het inderdaad gelukt om alle containers vol te krijgen. Iedereen koud, nat, moe en al last van opkomende spierpijn.

Terugrijdend voelde ik me naar omstandigheden nog redelijk fit. Benen voelden goed. Ik had niet voor niets de hele week rustig aan gedaan. Morgen zou mijn hoofdactiviteit van het weekend komen hield ik mezelf voor. De volgende dag ging wederom om vroeg de wekker. Na een interne worsteling kreeg ik mezelf uit bed. De laatste spullen gepakt en de looprugzak ingericht. Erg fit voelde ik me niet maar dat zou alleen maar een goede test zijn.

Nu eerst nog de hond uitlaten... Samen met het beest liep ik naar buiten. Ik was best warm ingepakt maar de koude lucht overviel me toch. De wind ging voor m'n gevoel dwars door me heen en in 10 minuten hond uitlaten koelde ik best af. De moed om alsnog naar buiten te gaan om te lopen verdween in hetzelfde tempo. Weer binnen hield ik m'n jas etc.. nog even aan. Met enige twijfel ging ik zitten.

Een half uur later zat ik er nog. Weer een half uur later zat ik er nog steeds nu eindelijk weer een beetje op temperatuur. Zou ik toch te vermoeid zijn geraakt? Is dit nu daadwerkelijk de grens? Kan ik slechts één hoofdactiviteit per weekend aan? Al die gedachten spoken door m'n hoofd. De gedachte dat ik 'moest' gaan lopen zat me danig in de weg. Waarom zou ik alleen weer op pad moeten terwijl de rest van het gezin aan het bijkomen was. Het zou toch ook super mooi zijn om dat proces met z'n allen mee te maken. Waarom zou ik zonodig naar buiten moeten?

Het gestelde doel leek wat te groot. Het opdelen in stukjes lukte niet. En eenvoudigweg ontbrak het me aan energie. Voeding is een zwak punt. Het wordt nu toch tijd om daar echt op te gaan letten. De benen voelden goed maar het lijf voelde moe. Uiteindelijk toch naar buiten gegaan voor iets. De 5km werden 8km en de 8 km werden er uiteindelijk 12. Totaal niet de buurt van de voorgenomen iets maar toch beter dan niets.