webzwerver

wandering through the world (wide web)

Blog week 19 - 2019 | Limburg Loopt Lekker

» »

In begin 2018, om precies te zijn op 24 februari, na gefinished te zijn op de Sjravele deel 1 hoorde ik volgens mij voor t eerst van Willem en Annemarie dat ze er over nadachten om nog 'één keer' een 100km te organiseren. Iets als Limburgs Zwaarste maar dan meer richting het parcours van de Sjravele deel 1 en 2. Spontaan gaf ik toen aan dat als die er zou komen dat ik zou meedoen. Het kan ook tijdens Castricum zijn geweest.

Veel later in het jaar werd de datum bekend gemaakt. 11 mei zou het moeten gaan gebeuren onder de noemer 'Limburg Loopt Lekker'. Dat was wel even slikken. Die datum is mijn trouwdag dus ik moest 'thuis' wel even wat overleggen. Een andere wedstrijd had ik niet zomaar op deze dag gelopen maar deze, mogelijk laatste 100 van Willem en Annemarie ... daar moest ik toch in ieder geval bij zijn.

Omdat ik ondertussen wel redelijk op de hoogte was van Willem zijn voorliefde voor kleine paadjes, smalle steegjes en dwarsverbanden naar de vele heuvels die Limburg rijk is leek het me praktisch om in ieder geval in de voorbereiding een 'andere' 100km te lopen die niet zo rijkelijk voorzien zou zijn met hoogtemeters als die van de Limburg Loopt Lekker. Daarom me ingeschreven voor Hamme. Dat liep anders dan verwacht door de storm die halverwege opstak. Dus die ervaring kon ik niet meenemen. De zestig van Texel liep daarentegen wel enorm lekker dus die heeft me wel veel vertrouwen gegeven.

Door het EDHn maak ik in 2019 een stuk makkelijker meer kilometers dan in 2018. Veelal toch wat kleine loopjes in pauzes tijdens het werk sterken naar mijn gevoel mijn lichaam langzaam maar zeker. De laatste weken voor de LLL me ook wat meer proberen te richten op t shufflen oftewel het op laag tempo met zo min mogelijk inspanning vooruit proberen te komen. Waar ik eerst toch door van alles werd opgejaagd lukte me dit nu ook midden in Vondelpark. Zonder me ook maar iets van iemand aan te trekken volledig met mijn eigen training bezig. Dat gaf een goed gevoel.

De week voor de LLL had ik nog niet het gevoel dat het heel spannend zou gaan worden. Ik moest en zou deze uitlopen. Geen verwachting van tijd. Dat gaf veel rust. Deze rust werd als enige nog verstoord door een ontstoken oog waarvoor ik uiteindelijk vrijdagochtend toch nog maar wat antibioticazalf voor heb opgehaald bij de huisarts. Vrijdagavond afgereisd naar Heerlen waar ik een nachtje zou overblijven in een hotel. Voorzien van boterhammetjes voor t ontbijt en een stuk of 6 bidons met diverse soorten vocht als hersteldrank en limonade parkeerde ik rond een uur of 22:00 de auto vlak bij t hotel. Onderweg nog even een podcast meegepakt van looppraat. Blijft leuk om de ervaringen van anderen zo aan te horen.

Om 04:30 ging de wekker die ik professioneel negeerde om er 10 minuten later toch snel uit te gaan. Aankleden met toch nog wat twijfel over welk regenjack ik straks zou meenemen. Die beslissing stelde ik uit tot vlak voor de start. Even kijken wat anderen aan hadden leek me niet onpraktisch. Onderweg op een boterham met hageslag kauwend reed ik door een doodstil en verlaten Heerlen. Langzamerhand kwamen nu toch wat zenuwen op gang. Had ik overal aan gedacht? Was ik genoeg voorbereid? Ik schudde dit ook snel van me af. Niets kon ik er nu meer aan veranderen. Dus het had ook geen reden om me ergens zorgen over te maken.

De startnummers werden uitgelegd op moment dat ik binnenkwam door Henri Thunnissen en Annemarie. Willem liep buiten rond, iedereen verwelkomend. Mooi wat voor bedrijvige rust er zo in het uur voor de start kan heersen. Bekenden begroeten elkaar. Niemand lijkt al echt met 'de race' bezig te zijn. Iedereen relaxed. Snel nippend aan een kop koffie of thee. Tijd voor een grap en de laatste wetenswaardigheden.

Om 06:00 worden we weggeschoten door Willem. Zo'n 80 man gaan op pad. Een aantal voor de 80, de meeste voor de 100km. We lopen maar ik loop niet lekker. Het gevoel zit er niet lekker in. Het voelt niet goed dus ik besluit om maar wat afleiding te zoeken. Op de eerste post neem ik even een klein moment voor mezelf. Vrolijke vrijwilligers staan daar al klaar om iedereen te voorzien in dat wat ze nodig hebben. Ik had dat momentje even nodig en besef me dat ik de 'eerste 10' gered hebt. Het slechte gevoel zakt hierdoor weg - nog maar 90 te gaan en een stuk vrolijker ga ik verder.

De volgende 20 gaan lekker. Ik loop in een groepje mee met onder meer Martin, Jasper en Barry. Soms even ouwehoerend. Meestal alleen wat luisterend naar de opmerkingen en de verhalen. Zo gaan de kilometers lekker en hobbelen we met een heel groepje ineens verkeerd. Een lintje wat we niet hadden mogen zien was toch opgemerkt waardoor we op een rondje in de tegenovergestelde richting liepen. Omdat er naast lintjes ook afbeeldingen met pijltjes stonden werd dit na enige tijd duidelijk. Hierdoor werd t groepje wat uiteengetrokken. Bij de volgende verzorgingspost besloot ik dan ook om alleen verder te gaan voor t rondje bij de Keutenberg.

Genieten van de omgeving en de natuur begon ik me steeds beter te voelen. Voorzicht aan de heuvels omhoog, dribbelend alles omlaag en op een rustig tempo de rest lopend. Zo begon ik nu ook af en toe iemand in te halen. Niet goed wetend of ik te langzaam of te snel ging riep Endy me toe dat ik 'gewoon mij gevoel moest volgen'. Gesterkt door deze tip ging ik verder. Op een gegeven moment kwam Laurens, die ook vandaag zijn eerste 100km wilde lopen me achterop. Gezamenlijk liepen we wat km verder waarna hij besloot om net een iets hoger tempo op te pakken.

Na 50km kwam ik daardoor alleen bij t startpunt weer uit. Ik had juist in die laatste 5 km wat last van m'n maag gekregen. Niet dat hij volledig op de kop stond maar meer de aanzet er toe. Robert, waar ik eerder mee had gelopen tijdens een Sjravele-tocht, hoorde dat en bood mij zijn Rennie's aan. Na enige twijfel dit toch maar aangenomen. Ik had genoeg evaring hoe het met mijn maag ging als ik er niets aan deed. Nu maar eens kijken wat er zou gaan gebeuren als ik er wel wat aan deed. Zonder verdere materiaal of kledingwijzigingen ging ik weer op pad

Exact zoals Robert had beschreven verliep t proces. Even voelde mijn maag erg vol aan maar na een aantal kilometer keerde de rust weer terug en kon ik verder zonder noemenswaardige klachten. Dit gedeelte had ik eerder in t jaar al een keer gelopen. Toch kwamen vele dingen me volledig onbekend voor. Bij de volgende tussenstop kwam ik langzamerhand in een groepje terecht van Paul, Maarten, Theo en Laurens.

Het leek me wel erg prettig om verder niet het hele stuk in mijn eentje te moeten lopen. De loopervaring in dit groepje spatte er van af. Door de routine - het structureel heuvel opwaarts wandelen raakte m'n lichaam niet overstressed of uitgeput. Grappig was ook dat in beginsel iedereen gewoon van mij wegwandelde. Met lopen moest ik steeds iedereen weer inhalen. Naar mate de wedstrijd vorderde kreeg ik daar wat meer grip op en uiteindelijk lukte het me om iedereen wandelend bij te kunnen houden.  Misschien was ik in mijn eentje sneller geweest. Misschien had ik mezelf over de kop gelopen. Het doel voor vandaag was simpelweg uitlopen en heel weer thuiskomen. Met name dat laatste is wel erg belangrijk op je trouwdag.

Langzamerhand begon ik wat last van een hiel te krijgen. Ik ontdekte dat ik te lage sokken had aangedaan waardoor het bandje van mijn sandaal, dacht ik er te direct op zat. Ik meende dat dit kwam door het schuren. Gelukkig kon ik wat tape van Maarten krijgen. Alhoewel de huid niet kapot leek toch maar even de hiel ingetaped. Dit bracht enige verlichting. Wederom iets wat ik standaard mee moet nemen bedacht ik me..  Na enkele kilometers kwam de pijn weer terug maar was nog wel hanteerbaar. (De dag er na bleken het geen blaren te zijn maar meer een soort van drukpuntpijnen. M'n voeten zijn blijkbaar door de dag heen toch wat opgezwollen waardoor de sandaal te strak is gaan zitten. Iets om voortaan beter in de gaten te houden)

Een ander probleem vond ik vervelender. Namelijk mijn horloge haar batterij leek het langzamerhand te begeven. De status van de batterij stond verontrustend laag. Het zou toch niet zo zijn dat ik op mijn eerste 100km dit net niet geregistreerd zou hebben .... Uiteindelijk in de laatste paar kilometer toch maar het groepje losgelaten om een eindsprint te houden tegen de accuduur in van mijn horloge. En zo kon ik uiteindelijk mijn eerste 100km volbrengen. Willem stond klaar om me op te vangen. Fantastisch dit gevoel!

Na even te zijn bijgekomen naar de auto gelopen en daar besloten om toch maar zo snel als mogelijk naar huis te gaan. Ik voelde me nog redelijk fit en onder begeleiding van The Boom Room op Slam rap naar Woerden gereden. Nu eerst even goed bijkomen.

Willem, Annemarie en alle vrijwilligers  enorm bedankt voor deze ervaring. Deze dag heb ik enorm veel geleerd. Over het 'hoe een 100 te lopen', over het 'wat minimaal mee te nemen' over de lol die je kan hebben onderweg, over dat 'zware momenten daadwerkelijk momenten kunnen zijn', over ... teveel om op te noemen. Zou ik genoeg hebben geleerd om dit een volgende keer nogmaals te doen? De toekomst zal het uitwijzen. Ik ben in ieder geval een enorme ervaring rijker.

 

Lopen week 18 - 2019 | Berusting

» »

Een week waarin ik mezelf had voorgenomen om niet te gaan lopen maar te gaan trainen. Een wezenlijk verschil. Loopjes om het lopen zijn ook mooi maar voor de afwisseling mag er af en toe ook best getraind worden.

De voldoening van het succesvol uitvoeren van een training leek me ook fijn om te ervaren. Op voorhand had ik mijn oude vertrouwde (voordat ik begon met het EDHn) trainingsdagen gekozen om daar 'echt' iets voor te bedenken.

Zo gezegd, zo gedaan en hierdoor op dinsdag en donderdag een piramide en een wisseltijdenloop gelopen. Eigenlijk wilde ik nog ergens een obelisk inbakken nadat Jannet dit had geopperd. De benen voelden niet stabiel genoeg aan om dit 'even' te doen. Achteraf had dit wel zaterdag gekund want dat was uiteindelijk een fors tempoloopje geworden. Zondag het geheel afgerond met een Shufflerun. In het begin vroeg ik me af waarom ik zoveel kleding voor de zekerheid had aangedaan. Nadat ik midden in een hagelbui terecht was gekomen was ik er toch wel blij mee.

De  'gewone' loopdagen waren dus maandag, woensdag en vrijdag. Maandag zowaar een PR gehaald op een stukje Vondelpark terwijl ik me helemaal wezenloos shuffelde met zo'n 9kmpu. Woensdag me proberen te richten op 10kmpu. Dit was een stuk lastiger. Vrijdag voelde ik me op voorhand echt een stuk minder. Een beetje lamlendig. Dit gevoel verdween totaal toen ik in een achtergelaten vissershaak was gelopen. Daarna liep het ineens een stuk lekkerder.

Tussen al deze loopjes en bezigheden door besefte ik me eigenlijk pas zaterdag dat de LLL nu toch wel erg dichtbij kwam. Waar ik normaliter bij wijze van spreken hier al geruime tijd in mijn hoofd mee bezig ben is dat nu op de een of andere manier nog niet gebeurd. Is het alleen druk druk druk of voelt het nu allemaal al wat meer vertrouwd?

Totaal andere aanloop dan naar de Dutch Coast of Hamme. De wedstrijdspanning moet nog gaan komen. Aan de andere kant is er een soort van berusting. Waar ik voor Hamme nog wel ideen over een streeftijd had maakt dat nu helemaal niets meer uit. Het enige doel is uitlopen, genieten en weer heel thuiskomen. 

Lopen week 17 - 2019 | Groen als gras

» »

Week 17 al weer! Deze week was wat wisselend. De 110 plus van vorige week deed zich gelden. Tevens druk op t werk waardoor ik tijdens het lopen veelal met andere dingen bezig was. Eigenlijk zo achteraf beschouwd was het een wat doelloos weekje. Gepoogd om rond de 120 uit te komen wat op zo'n 25 km na prima is gelukt. Toch wel vrede mee.

Een super-ervaring gehad met een loopje van Breukelen naar Woerden langs de Grecht. De hele loop was het donker, fris en grauw. Doordat ik laat kon starten ging de zon al bijna onder. Terwijl ik me volop met de gedachte bezig hield waar ik in hemelsnaam mee bezig was zo op donderdagavond rond 20:45 in een zeiknat weiland verdween de bewolking, kwam de zon tevoorschijn en werd het landschap prachtig verlicht in een spel van goudgeel licht en schaduwen. Ik kon niet anders dan even stil staan en er volop van genieten. #gaaf

Het lichaam liet deze week weer van zich horen. Een aantal 'issues' die al langer spelen, die ik al langer voor lief heb genomen gaan maar niet weg. Niet dat ik er speciale actie op neem. Al lijkt dat nu toch wel eens verstandig te gaan worden. Zondag als groentje mogen meelopen met een groepje lopers van MarathonPlus.  Zo'n loopgroepje waar de ervaring en het aantal gezamenlijk gelopen kilometers niet eenvoudig meer op te tellen is.

Ook daar werd zo plompverloren in een gesprek gezegd: als er eenmaal echt iets zit wordt het niet meer beter, alleen maar slechter. Dat was wel weer zo'n mooie oneliner (van Ed) die me aan t denken heeft gezet. Misschien tijd om minder naief te worden en er niet zonder meer op rekenen dat het 'straks wel overgaat'. Bewuster gaan trainen. Geen doelloze weken meer draaien maar per training(sweek) op voorhand gaan bekijken wat het doel is en blijven evalueren of dit inderdaad realistisch is. Ondertussen ook maar 'nu echt' eens wat gaan doen aan 'de core'.

Tijd om de teugels even aan te halen en mezelf strak te houden. Twee weken tot LLL. Geen lange duurloop meer maar de spieren even wat ruimte geven. Ultralopen vergt geduld en discipline. Ik heb nog veel te leren.

Lopen week 2019 - 16 | Een supertraining

» »

'Dit moet ik opschrijven' dacht ik na afloop van een behoorlijk teleurstellende sessie vanuit Amsterdam naar Woerden. Meteen gevolgd door een aantal redenen waarom ik dat niet direct zou moeten doen.

Waarom zou ik juist moeten kiezen voor de loopjes die niet 'als vanzelf' gaan. Per slot van rekening is het niet elke dag slecht gegaan. Een schrijfsel vol geklaag over het leed wat lopen kan veroorzaken wil ik niet zomaar 'de wereld' insturen.

Vele songteksten worden geschreven danwel gecomponeerd waarin de opsteller één of ander leed heeft meegemaakt en dit daarin poogt te omschrijven of te verwerken. De pijn brengt blijkbaar een bepaald creatief proces op gang waardoor we dieper kunnen tasten in de berg met woorden die onze gevoelens uitdrukken danwel mooier omschrijven.

Loopjes, waar ik nota bene zelf voor kies als training of om mijn grenzen te verkennen, op te volgen met een beklag over het tegenvallende resultaat, als doekje voor het bloeden of om te tonen dat 'we' echt ons best hebben gedaan, is niet wat ik wil.

Het is beter om niet te klagen. Je wordt er zelf door gevormd. Voor je het weet zie je zaken meer negatief dan positief en vergeet je mogelijkheden te benutten. Even lekker zwelgen in zelfmedelijden is natuurlijk helemaal niet verkeerd. Juist af en toe wel erg prettig en fijn. Maar om dit met eenieder te delen?

Dus dan alleen maar postitieve signalen versturen? Gaat dat niet lijken op 'de schone schijn' ophouden? Zeg maar de instagram-stream waarin alleen de positieve kanten van het leven worden belicht. De 'Fake it till you make it' mentaliteit die steeds meer boventoon voert op de verschillende sociale media. Lopen is veel meer dan een social-media account. Lopen confronteert je elke dag weer met je daadwerkelijk situatie. Waarom zouden bijhorende gevoelens niet gedeeld kunnen worden?

Een omschrijving met louter technische informatie over de ondergrond en de temperatuur spreekt me ook minder aan. Loopverslagen mogen van mij altijd wel een inkijkje in iemands ziel en zaligheid geven. Pijn en moeilijkheden lijken een wel erg directe weg te zijn naar de 'eigen ik' van iemand.

Goed allemaal dingen die ik niet wil. Lekker positief verhaal weer ;).

Het gekke is dat alle herinneringen die ik na afloop van deze training had nu niet meer op kon roepen. Het 'dit moet ik opschrijven' had ik niet gedaan en vrijwel niets herinnert me aan deze loop behalve een titel op strava.

Alhoewel .. Het was wel een mooi moment toen bus 123 naar Woerden me passeerde in Wilnis op enkele meters van de bushalte. Serieus gedacht aan instappen. Nu, achteraf, blij dat ik dat niet heb gedaan.

Zonder pijn wordt de ziel niet gehard. Zonder pijn worden de spieren niet sterker. Feitelijk gezien heb ik die donderdag een supertraining gehad ... alleen voelde het op dat moment wat anders.

En dan komen er ineens nog wat herinneringen boven :)

In t begin van de week wilde ik minimaal 10km per dag lopen. Dat bedacht ik me op dinsdag dus moest direct wat extra voor maandag compenseren. Op woendag had ik mijn voornemen om met name te shufflen al weer helemaal vergeten en besloot om een tempoloopje te doen om aan het doel van minimaal 10km per dag te komen. Dan moet je in een pauze van max 1 uur toch enigzins doorlopen om ook nog een beetje te kunnen douchen. Sowieso prettig, niet alleen voor jezelf maar ook voor je collega's. Over donderdag is al genoeg geschreven.

Vrijdag was ook wel een bijzonder loopje. Gedacht hebbende dat de oorzaak van de slechte loop op donderdag in de warmte moest worden gezocht besloot ik Jannet haar voorbeeld te volgen en ging voor de derde keer volgens mij in m'n wintertight de weg op. Deze tight wist ik te combineren met een merino-trui die me warm moet houden tot aan de min. 10 graden en een windjack om het geheel lekker dicht te stoppen.

Of door vermoeidheid of door warmte ik weet t niet exact hoe het kwam maar ik was niet bijzonder vast ter been. Met een af en toe opkomend licht gevoel van duizeligheid gelopen. Dus deze ronde maar extra rustig gedaan. Na afloop extra zout en vocht tot me genomen. Duizeligheid was daarna gelukkig niet meer teruggekomen.

Zaterdag erg geconcentreerd gelopen. Ik wilde me niet laten verrassen door de warmte of door zout/vocht/voedsel tekort. Ik liep met name met de vraag in m'n hoofd rond of ik het ultralopen meer als sport of als manier van reizen zie. Ik heb altijd geneigd naar het tweede. Een organisator van een wedstrijd bestempelde het groepje lopers bij de start waarik ook deel van uitmaakt een keer als 'atleten'. Tja ik weet het niet. Voer om verder over na te denken.
 

Lopen week 15 - 2019 | Wezenloos

» »

'Verdoofd, enigzins zonder besef van mijn omgeving, lopend over wolken met een algeheel gevoel van totale vermoeidheid in het lijf' is denk ik de omschrijving die het dichtst in de buurt komt van mijn algehele toestand in de week na de zestig van Texel. Zo'n week waarin alle werkzaamheden werktuiglijk worden uitgevoerd. Zo'n week waarin je alle dingen vergeet die niet in je agenda staan. Zo'n week die in het teken staat van 'de verwerking'.

De verwerking van een mooie loop. De online (what else) speurtocht naar gemaakte foto's. Het plezier dat je er ook een keer relatief goed op staat; tja wat kan je eigenlijk verwachten na 5 uur te hebben gelopen van een foto. De verwerking van toch een bak frustratie van iets wat de vorige keer niet gelukt was. De verwerking van de vreugde dat het deze keer boven verwachting lekker liep en de verwerking van de opgebouwde spanning in aanloop naar deze wedstrijd. De spanning die voor de wedstrijd zorgde voor een scherp, alert en optimaal functioneren.

Het wegvloeien van dit goedje zorgt samen met het herstel van de inspanning voor een lichaam waarin een geest huist die even een week niet zo pro-actief aanwezig is. Die gewaarwording is het centrale thema van deze week. Bewust omgaan met de beperktheid van je eigen denken en er bij voorbaat rekening mee houden dat je niet zo helder en alert bent zoals je zelf altijd hoopt te zijn. Nou ja altijd...

Het is ook wel lekker. Je geest functioneert half en half. Het doet exact wat gevraagd wordt en is in deze staat ideaal geschikt voor de wat meer repetitieve taken die anders met tegenzin worden uitgevoerd. Elk nadeel heeft zijn voordeel heb ik wel eens iemand horen zeggen. Zo ook de loopjes van deze week. Het waren er weer zeven. Het EDHn gaat gewoon door en enigzins routineus (als ik het al zo mag noemen) ben ik elke dag naar buiten gegaan.

In totaal vier en een half uur buiten gespeeld. Zonder al teveel pretenties of ambities. In het begin nog duidelijk onder invloed van al de aangemaakte endorfines of verschillende hopsoorten tot langzamerhand de realiteit indaalde dat de LLL in aantocht is. Komende week weer beide voetjes op de grond en kijken of het lichaam (en de geest) al weer toe is aan wat meer kilometers.