webzwerver

wandering through the world (wide web)

60 van Texel 2019 - De Loop

» »

Zaterdagavond verzamel ik de spullen die ik nodig denk te hebben. Qua weer was het somber en fris. Dus daarvoor leg ik kleding klaar. Enthousiaste berichten over het weer negeer ik. Ik ben liever iets te warm gekleed dan te koud. Na bestudering van mijn sandalen neem ik ook voor de zekerheid een reservepaar mee. Het zal me niet gebeuren dat dit ietwat versleten paar het gaat begeven.
Inmiddels volgens vast recept snij ik de suikerwafels in stukjes, vul een plastic flesje met water en gooi tevens een liter in de drinkzak voor op mijn rug. Al met al best wel weer een zware rugzak geworden. Maar ik vind het wel fijn om alles bij de hand te hebben.

Zondagochtend check ik de 120km deelnemers op de legendstracking. Mooi om de voortgang te zien van veel bekende namen. Het weer valt direct al mee. De zon is duidelijk zichtbaar en de wolken zijn grotendeels verdwenen. Ik blijf bij mijn kledingkeuze om goed te kunnen anticiperen op de wind. Windkracht 4 was, volgens het laatste weerbericht wat ik had gecontroleerd, beloofd. Volgens een Texels restauranteigenaar heet dat op Texel windstil. Goed ... windstil weer met een zonnetje. Dat beloofd een mooie dag te worden.

Ik spot bij de start verschillende bekenden maar ben al in mijn eigen zone en geef er de voorkeur aan om rustig te wachten tot we weg mogen. Om stipt 10:35 gaat het los. Als iedereen een beetje zijn / haar tempo heeft gevonden komen we de eerste 120km lopers tegen. Bijzonder om te zien. Op het eerste stuk strand merk ik direct dat we de wind niet vol tegen hebben zoals ik had verwacht. Waar het twee jaar geleden best handig was om in een groep te lopen was dat nu zeker niet nodig. Dat was goed te merken aan het beeld voor me. Overal liepen lopers in hun eentje de beste route uitkiezend breed verspreid over het zand.

Al snel begon mijn achillespees te protesteren waardoor ik blij was om na zo'n 13.5 km van het strand af te mogen. Even een andere ondergrond moest wat verlichting brengen. Het stuk over het knobbelpad naar de randweg is altijd een klein feestje om te lopen. Hier stond net als in 2017 een grote groep supporters die alles en iedereen toejuichden. Mooi om te lopen! Daarna doken we weer de rust in om na zo'n 18 km weer het strand op te gaan. Het strand lag er mooi bij met uitzondering van enkele stukken. In de buurt van paal 19 stonden mijn vrouw en dochter. Gaaf om ze zo eens tijdens een loop te zien.

Bij km 25 draaiden we een voet/fietspad op. Twee jaar gelden werden we op dat stuk getrakteerd op hagel en ijskoude regen. Nu begon de zon in kracht toe te nemen. Het enige wat ik dacht was 'nog maar 35 km laten we proberen om te gaan racen'. De pijn van de achilles was ondertussen verdwenen. Gewoon kijken hoe het zou gaan als ik t tempo wat op zou voeren. En zo vloog ik langs alle bekende punten van vorige keer, daar waar ik vorige keer voor het eerst echt pijn begon te krijgen. Daar waar het niet meer ging en daar waar ik op moest geven. Zo ging het niet vandaag. Ik voelde me goed en sterk en kon lekker doorlopen.

Voorbij De cocksdorp besefte ik me dat ik op nieuw gebied liep. Een vreemde gewaarwording. Want het begon meteen wat minder te lopen. De maag begon op te spelen. De suikerwafel viel wat minder lekker naar binnen en ik merkte dat ik erg verkrampt liep. Met name in de schouders. Deze waren totaal niet ontspannen. Door het tempo iets naar beneden bij te stellen  probeerde ik de inspanning van het lichaam te verminderen. Daarbij ging de focus op het ontspannen proberen te lopen. Dit had vrijwel direct een positief resultaat. De maag knapte op en ik kon weer verder. Daarbij verloor ik de aandacht op het ontspannen lopen en kwam de maag weer in opstand. Nu wist ik wat ik moest doen en zo ging het in een golfbeweging verder.

Op km 50 voor het eerst bij een post stilgestaan om een spons te pakken. Het was ondertussen al behoorlijk warm geworden. Het lopen in de beschutting van de dijken in de zon had duidelijk zijn uitwerking. Ook op deze stukken heel bewust wat rustiger gaan lopen. Ik hou niet zo van in de warmte lopen en had de eemmeerloop van 2018 nog vers in mijn gedachten. Zo passeerde ik nog enkele lopers die mij later ook weer inhaalden etc...

Het laatste stuk werd toch nog erg lastig. Daar waar ik voorheen nauwelijks me druk had gemaakt over het nog te lopen aantal kilometers deden de borden me elke keer keihard confronteren met het stuk(je) wat nog gelopen moest worden.

Ik snapte al helemaal niet waar Den Burg lag omdat ik daar geen zicht op had. Liep me er al over op te winden dat het toch niet waar zou zijn als het toch nog verder lag dan wat de borden aangaven. Toen ik uiteindelijk met nog 500m te gaan rechts af mocht kwamen de finish banieren in zicht.

Ik wist nu zeker dat ik t zou halen en ging hierdoor spontaan wandelen. Al snel wist ik me te herpakken en liep de laatste paar 100m. Uiteindelijk is mijn finishtijd 5:29:51. Erg gaaf want mijn doel was rond de 5:30:00.

De 60 van Texel.. Al twee jaar lang ligt er een shirt in mijn kast wat ik niet draag. Nu eindelijk heb ik het verdiend om dit 60vantexel shirt wel te mogen dragen. Ik ben blij.

60 van Texel 2019 - De aanloop

» »

Herstellen van een uit de hand gelopen herstelweek. Dat was het devies voor de week voorafgaande aan Texel. Kleine rondjes, niet te snel, om de hamstring, de kuiten en de achillespees rust te gunnen. Donderdag begint het gelukkig al weer beter te voelen. Een kleine test op een segment langs de singel in Woerden. Op snelheid voel ik toch nog de kuit / achilles iets trekken. Toch geeft me dit segment vertrouwen. Voor het eerst kijk ik dan ook vooruit en bemerk dat ik nog geen mail heb gekregen van de organisatie met de laatste details.

Twijfel slaat direct toe, ik heb me toch ingeschreven? Snel naar de website om te kijken of er een deelnemerslijst is gepubliceerd. Gelukkig is dat zo en ik vind mijn naam op de lijst van de 60km lopers. Een snelle blik op de 120km lijst leert me dat er vele bekenden meelopen. Een lichte steek van verlangen en een klein beetje jaloezie gaat door me heen. Ik sta daar nog niet tussen. Ik ben nog niet zo ver. De kracht van de ultraloper ligt in zijn geduld en geduld moet ik nog even hebben. Zeker twee jaar voordat ik me misschien tot deze groep kan rekenen.

Vrijdagochtend bestudeer ik het parcours, een voorbeschouwing in de Texelse Courant en de legendstrackinglijst, die voor het eerst aanwezig is op deze wedstrijd. Ik bespeur bij mezelf voor het eerst een soort van zenuwen. Zenuwen om deze wedstrijd te lopen. Enerzijds heb ik zin om te gaan racen. Het plan op te pakken wat vorige week in mijn hoofd is geslopen. Het spreekwoord "Wat in z'n kop zit gaat er niet snel uit" snap ik ineens volledig. Een hongerig gevoel ontwaakt met aan de andere kant altijd weer het nuchtere "Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat". Nog twee dagen met twee testloopjes ... ik kijk er naar uit :).

Lopen week 13 - 2019

» »

Een ongeluk zit in een klein hoekje. Zeker als dat hoekje overmoeidigheid heet. Overmoeidigheid is een mengsel van twee componenten: vermoeidheid en overmoed. En overmoed komt voor den val. Gelukkig nam ik dat niet al te letterlijk deze week maar onder invloed van een overvloed aan aangemaakte endorfines tijdens de Sjravele leek het me heel natuurlijk en logisch om de lat voor Texel maar even wat hoger te leggen.

Om tot een dergelijke hoogte te komen moest er natuurlijk wel even wat getraind worden. En op dinsdag begon het gedonder al met een Wissel Tempo loop gevolgd door een rondje Keizersgracht (op snelheid) op woensdag en als top op de kroon een tempoloop van Breukelen naar Woerden via Vianen.

Super om te lopen, super om het gevoel te hebben dat je vliegt. Echter op vrijdag liep het 'ineens' een stuk minder. Gelukkig heb ik een enorme gave om dit soort signalen te negeren zodat er voor zaterdag een loopje van 16km met twee tempo's op het programma stond als miniatuurblauwdruk voor Texel.

Alle pijntjes bleken toen niet zomaar weg te gaan. De eerst helft (tempo1) ging nog redelijk maar in de tweede helft(tempo2, wat hoger dan tempo1 moet liggen) liep het voor geen meter. Wat gepruts met nieuwe, nog verder af te stellen, sandalen. Dan weer een stuk te zacht. Dan weer een stuk veels te hard. En achteraf ging de pijn niet weg.

's Avonds besef ik me pas dat de gevraagde intensiteit misschien wat vroeg is na een Sjravele waarvan ik ook behoorlijke spierpijn had overgehouden. Weer een keer in de val getrapt die "te snel, te veel" heet. De vermoeidheid van de Sjravele kan mijn lichaam nog niet volledig verwerkt hebben en dan wel enkele dagen er na m'n tweede tijd op de halve marathon lopen. Hoezoe overmoedig?

Zondag, de dag dat ik voor het eerst 21 jaar geleden vader ben geworden, na een verjaardagsfeest een klein rondje gelopen. De combinatie van verjaardag, bier, vermoeidheid en de loopjes van de week lieten zich goed gelden. Maar ja je doet mee aan EDH of niet.

Weer een goede les voor volgende keer. Eerst het lichaam rust gunnen, daarna verder met opbouwen. Nu veel koelen, rekken, stretchen, trigger point bal massage en heule rustige loopjes zodat ik wel enigzins normaal aan Texel kan beginnen.

Lopen week 12 - 2019 | Sjravele

» »

Week 12 al weer!
Een week van uitersten. Dat je op maandag niets van het nieuws meekrijgt en qua gevoel een superloopje hebt. Dit als zodanig, wat later niet heel passend bleek te zijn, ook gedeeld op Strava. Uiteindelijk bereikte me pas laat op de middag het bericht van de dodelijke schietpartij in Utrecht. Dan zit je toch volledig in je eigen bubble.

Minder het nieuws volgen is sowieso één van mijn goede voornemens voor dit jaar. Op 99% van alle berichten heb je geen invloed maar raak je zelf wel (veelal negatief) door beïnvloed.

2019 staat voor slow. Slow-nieuws door meer te lezen en slow-bewegen door meer te lopen. Lopen neemt veel tijd in beslag maar eigenlijk is het meer een investering in jezelf. Meer tijd voor ontspanning, meer tijd om over dingen na te denken en meer tijd om in balans te komen/blijven. Zo ging ik ook dinsdag op pad. De bedoeling was eigenlijk om die dag 16km te lopen maar dat kwam door gebrek aan tijd in het gedrang. Toch schreeuwde het lichaam om wat meer te doen dan de kleine rondjes van afgelopen week. Een tussenweg werd snel gevonden met een route van ongeveer 12km.

Zo gezegd zo gedaan. Op een tempo van rond de 5:30, wat me steeds beter begint te bevallen als cruise-tempo, ging ik met de naderende avond op pad. Mooi langs het water, één van mijn favoriete stukjes om langs te lopen keerde ik terug langs de spoorlijn. Eenmaal terug in Woerden zag ik in de vallende schemering een loper zo'n 200m a 250m voor me opduiken die een behoorlijk tempo had.

Zonder verder na te denken werd ik hierdoor getriggerd en besloot een poging te wagen om hem in te halen. Uiteindelijk in een volle sprint op de laatste restjes van mijn tandvlees hem bij kunnen halen en net iets eerder bij een splitsing naar rechts afgeslagen. Nog even het tempo doorgetrokken tot de tunnel onder het station om een blik achterom te werpen of hij nog op mijn hielen zat. Gelukkig was hij blijkbaar een andere kant opgegaan zodat ik het de laatste twee km rustiger aan kon doen. Voor de rest ben ik in het geheel niet competatief ingesteld zo blijkt maar weer.

Woensdag tm vrijdag ging het op de een of andere manier steeds minder lopen totdat ik op vrijdag het riempje van mijn sandaal iets losser maakte. Een zucht van verlichting ging haast door het hele lichaam heen. Blijkbaar zat het riempje net iets te dicht op de achillespees. Een halve cm (waarschijnlijk minder) maakt veel uit. Blij dat ik de oorzaak van het slechte gevoel gevonden had want ik begon me al af te vragen hoe ik op deze manier de sjravele door zou gaan komen.

Zaterdag om 06:45 vertrokken richting Heerlen. Met oortjes in wat podcasts onderweg geluisterd en zo vloog de autorit van 1 uur en drie kwartier voorbij. Daar mooi op tijd aangekomen, me aangemeld en daarna konden we vrij snel van start met de woorden van Willem: "Als jullie willen mogen jullie nu gaan". Heerlijk om op deze manier weg te lopen. Voor vandaag had ik maar één doel en dat was genieten van een mooie tocht door Limburg en proberen zoveel mogelijk lekker ontspannen door te lopen.

Ik begon met blote voeten in mijn Luna's maar moest al na circa 7km een pitstop houden om alsnog sokken aan te trekken. Een nat weiland zorgde ervoor dat ik in mijn sandalen heen en weer gleed met als resultaat al een eerste opengeschuurde plek op mijn voet. Met de injinji's als bescherming kwamen we bij km 10 bij de eerste post. Het groepje waar ik bij aan had gehaakt gingen allemaal iets sneller weg, maar ik kon al snel weer achter ze aan.

De weg liep pal naar beneden en daar waar ik altijd zeer voozichtig ben in de afdaling kwam nu het idee in me op om er 'vol' voor te gaan. Mezelf nauwelijks op de been houdende stormde ik naar beneden en liep het eerder genoemde groepje aan alle kanten voorbij. Achteraf zag ik dat ik volgens Strava een pr op mijn 400m heb gehaald. Dit zou op dit stuk moeten zijn geweest want ergens anders kan ik me het niet voorstellen. Ook maf een 400m PR halen op een 50k, maar goed het zou prima kunnen...

Vervolgens vonden we elkaar weer in hetzelfde groepje en liepen we gezamenlijk naar de tweede post. Daar aangekomen voelde ik al meteen weer de drang om verder te gaan en dus vertrok ik tegelijkertijd met twee andere deelnemers voor het extra lusje wat de 50km lopers mochten lopen. Door de bewolking / hoge mist hadden de uitzichten over het dal en de bossen iets magisch. Ik kon er enorm van genieten en zo liepen we vrolijk door.

Terug bij de post aangekomen voelde ik me nog steeds erg fris. Voorzien van een broodje ei gingen we verder. Al snel kwam ik alleen te lopen en besloot er een schepje bij op te doen. Zo vlogen de kilometers voorbij.

Aangekomen bij de laatste post stapen de twee vrijwilligers uit de auto. Buiten was het te fris geworden om daar stil te blijven staan. Fantastisch dat er vrijwilligers zijn die lopers willen voorzien van een hapje en een drankje. Na een bekertje vla weer verder gegaan voor het laatste stukje. Dat werd toch nog wat pittiger dan ik had gedacht. Willem had nog een paar mooie paadjes in petto waarbij het mooi op en neer golfde.

Na een grote weg over te hebben gestoken kwamen de sportvelden in zicht. De route in mijn gps-bestand stond op rechtdoor, dus ik ging rechtdoor ondanks dat er grote bouwhekken stonden. Zo liep ik door totdat ik enkeldiep in het water stond met mijn neus tegen het hek aan. Er overheen zag ik niet zitten en zoals ik gehoopt had kon ik er ook niet langs.

Hoofdschuddend om mijn eigen koppigheid ging ik terug naar het pad om om het bosje heen te lopen waar ik het terrein opliep en meteen Willem tegenkwam die me hartelijk verwelkomde. Mooi Mooi Mooi.

Sandalen uit, sokken uit en op mijn blote voeten de kantine in om me af te melden bij Annemarie. Nog even nakletsen en hop weer terug naar huis. Super zo'n dag.

Zondag merkte ik meteen dat ik het een en ander aan hoogtemeters had gemaakt. De bovenbenen voelden 'wat' stram aan. Eerst een uur de hond uitgelaten en daarna nog een klein rondje gehobbeld. Een mooie afsluiting van deze loopweek :).

Lopen week 11 - 2019

» »

Een tussenweek. Een werk-de-kater-weg-week. Een week waarin ik me anders had moeten voelen. Een week waarin ik de eerste paar dagen me alleen had kunnen motiveren om naar buiten te gaan op basis van het goede gevoel dat ik de 100km had uitgelopen werd een week waarin ik me even afvroeg wat het doel van het lopen was. Want er was per slot van rekening geen 100km gelopen. En dat voelde raar. Iets waar ik toch een kleine drie maanden naar toe had gewerkt is uitgedoofd als een nachtkaars.

Om mezelf wat te motiveren besloot ik om een paar dagen op tempo te lopen. Ik heb al vaker gemerkt dat dit wel lekker is na een periode van wat langere loopjes. Dit wel afhankelijk te laten zijn van de benen en het gevoel. Maar dat ging eigenlijk best goed. Een aantal dagen met korte loopjes met als hoogtepunt een verbetering van mijn 1mile record. Alles wel natuurlijk met GPS gemeten dus de ene meting gaf 5:59 aan en de andere 6:03. En dat op hetzelfde traject ... ik vind het knap. Iig wel sneller gelopen dan 1.5 jaar geleden met de strava contest #MyMile.

Zaterdag was een ander hoogtepuntje van de week. De wind opgezocht langs de Oude Rijn en deze ook hier gevonden. Een mooi tempo kunnen lopen van 5:00 de km. Het liep super. Op de terugweg naar huis geblazen daarin ook grotendeels op 5:00 de km proberen te lopen.

Zondag was de koek op. Ik had t even gehad met het weer, de kou en de krappe planning voor die dag. Uiteindelijk de week met een totaal van 62km kunnen uitlopen. 's Avonds besloten om me toch maar in te schrijven voor de Sjravele aanstaande zaterdag. Ik ben benieuwd naar het parcours. Het heeft voldoende geregend naar mijn gevoel om er een mooie blubberbende van te maken.

Op naar een nieuwe week!