november 1, 2016 · lopen

Mijn eerste marathon - de zwarte marathon van Den Haag

Al geruime tijd had ik mijn zinnen gezet op deze marathon, de strandmarathon van Den Haag oftewel de zwarte marathon. Het wat niet gelukt om de zomereditie te lopen in 2015 door blessures. Echter toen ik in oktober weer begon met hardlopen ging het goed. Alles bleef heel en het lukte om in oktober me min of meer aan het schema te houden van Rene Broens.

In november en december kon ik alles blijven lopen. Bij elke training probeerde ik net 1 of 2 km te trainen, voor de zekerheid. In die periode heb ik de knoop doorgehakt en me ingeschreven voor de strandmarathon. Het ging nu voor het echie. Alles op het gebied van voeding en loopschema's werd nagelezen. Steeds lukte het om een stukje verder of een stukje harder te lopen.

De week voor de marathon begon de spanning (nee geen zenuwen :) ) toe te nemen. Volgens het schema was ik 'marathon-klaar'. Een fase die ik nog niet eerder in mijn leven had meegemaakt. Het voelde niet per se anders, meer was ik bezig met het herstellen van wat klein overbelastingsblessures. Gelukkig waren alle pijntjes op donderdag verdwenen.

Op zaterdag snel het hele huishoudschema doorlopen van wat anders over twee dagen verspreid is. Alle spullen klaargelegd en op tijd naar bed. Slapen ging wonderwel goed in tegenstelling tot een aantal nachten ervoor toen ik droomde dat ik een rondje om een drooggevallen meer aan het lopen was. Zeer vreemd aangezien ik me tegelijkertijd besefte dat ik met de zwarte marathon alleen maar heen en weer hoefde te lopen.

's Ochtends iets te lang blijven liggen, maar dat kon gezien de ruime tijdsplanning. Ontbijt, hond uitlaten en in de auto naar Wassenaar. Daar aangekomen stond een behoorlijke rij voor het ophalen van t startnummer. Enorm lopen prutsen met 'die handige magneetjes' om het startnummer strak en glad op m'n jas te krijgen. Dat is uiteindelijk niet gelukt waardoor het de hele heenweg naar mijn gevoel net teveel lawaai maakte.

Ontspannen begonnen ineens wat lopers het clubhuis te verlaten. Voor de zekerheid hun voorbeeld maar gevolgd en zo geraakte ik bij t vertrekpunt. Achter de mooie rode lijn was het niet druk. Ikzelf hield ook voldoende afstand aangezien er genoeg snellere lopers aanwezig zouden zijn. Met de start, t horloge gestart zodat ik naderhand alle data fijn kan uitpluizen.  Enigszins onwennig liep ik de eerste paar km tot aan t strand. Bij de Pier van Scheveningen gingen het mulle zand in. Iedereen liep zo snel mogelijk naar de waterkant.

Op dat moment liep ik al alleen, enkele lopers 100m achter me en enkele lopers een paar 100m voor me. Toen ik wat meer gewend was wilde ik aanhaken bij mijn voorganger. Daarvoor moest ik een net iets sneller tempo gaan lopen. Het snellere tempo beviel wel waardoor ik 2 lopers kon inhalen. Tot het keerpunt ging het mooi soepel en glad, wind in de rug, bij Katwijk nog een zeehond gezien, tussendoor wat kunnen eten. Alles liep zoals het zou moeten gaan.

Na het keerpunt werd ik verrast door de tegenwind. Wat op de heenweg als een relaxt windje voelde bleek op de terugweg een behoorlijke tegenstander. Van wat ik heb terug kunnen vinden was het gemiddeld windkracht 4/5, ik heb ook verhalen teruggehoord over windkracht 7. Of door mijn onervarenheid qua hardlopen op t strand of door de wind... het liep i.i.g. niet meer zo soepel.

Nog steeds in mijn eentje begon ik meer en meer te ploeteren, ik kon geen ritme meer vasthouden. Totdat ik rond km 32 ingehaald werd door een treintje van 5 lopers. Gelukkig kon ik aanklampen. Het tempo lag meteen ruim een minuut per km hoger. Kop over kop, waarin ik ook mijn bijdrage kon leveren, gingen we voort. Na een kleine voedsel en plaspauze bereikten we uiteindelijk de trap die ons van het strand af hielp.

Er resten toen nog circa 3km om bij de finish te komen waar ik in 4:05:41 overheen liep. Blij dat ik mijn eerste marathon had volbracht en nog blijer met een kom erwtensoep zat ik wat wezenloos voor me uit te staren. "wat een wind" herhaalde zich alsmaar in m'n hoofd. Enfin snel naar huis gegaan, lekker gedoucht en de volgende dag héél voorzichtig de eerste paar stapjes gedaan.

Op naar de volgende uitdaging... maar eerst nog even nagenieten :)